بَعدِ سکوت؛

‏تک تک روزایی که حرف نزدیم بهت فکر کردم. _روحی

دست و بالم خالی بود ولی حال بد همرو خریدم.

کسی که ادعا داشت دوستم دارد، سلاخی‌ام کرد؛

گویی از جنگ برگشته‌ام؛ قلبی تکه‌تکه، غروری زخمی و ذهنی آشوب،

زخم ها خوب میشوند منتهی در ازای قسمتی از روح:)؛

من برای خودمم ادم بهتری نمیشم دیگه؛

یه چیزی بگم؟؟

اونجایی که قوی تر از بهونه‌هات بودی؛ اونجایی که باورت نکردن و بازهم ادامه دادی؛ اونجایی که تلاش میکردی و هیچکس تورو نمیدید، اونجایی که حرف‌های پشت سرت رو میشنیدی و سکوت میکردی؛ دقیقا همون روزها داشتی رشد میکردی؛ ممنونِ خودت باش بابتِ کسی که این‌روزها هستی!

این قرن، قرن ما نبود.

گل‌های نرگسی که بر مزارم می‌رویند هم تو را دوست خواهند داشت؛

میدونی

هعی بیخیال؛

چرا انقدر

چرا هیچ جوابی برای سوالام ندارم

ولی چرا خودش باعث شد؟

که راز های مشترکی باهم داریم

هیچ وقت نزار بشیم دوتا غریبه

یادمه یه روز میگف

🖤؛

به دوست داشتنت ختم می‌شه.