✧ آغوشِ سکوت ✧
رفتن به کانال در Telegram
🌙 پناهِ شبهای بیصدا
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
1 119
مشترکین
-524 ساعت
-117 روز
-7530 روز
آرشیو پست ها
1 119
یک روز،
همهچیز را رها میکنم
و میروم گوشهای دنج؛
گلفروشی کوچکم را باز میکنم،
قهوهام را میان عطرِ یاس و رز مینوشم
و آرامآرام
آنقدر از دنیا فاصله میگیرم
که دیگر صدای شلوغیاش
به گوشم نمیرسد.
24 اوت, 15:12
1 119
گذر کن
از هرچه گذشت ز تو؛
دل را به رفتگان نسپار،
آنکه ماندنیست
راهِ ماندن را
پیدا میکند
23 اوت, 10:49
1 119
تو اما هیچوقت فراموش نکن
روزی که افتاده باشی
از زمین بلندت میکنم
اگر هم نتوانم
کنارت دراز میکشم.
تورگوت اویار
23 اوت, 06:10
1 119
نوشته بود:
زنانی که با موسیقی و قهوه آرام میشوند شکست ناپذیرند.
نوشتم:
مغلطه نکن؛چنین زنانی با این توصیف،ارتباطشان با واقعیت قطع شده و هر آنچه را که رنجشان میدهد، سرکوب میکنند.
23 اوت, 05:56
1 119
بله من گریه میکنم چون هنوز انسانم، چون هنوز احساساتم زنده هستند،چون شبیه شما نشدم و نخواهم شد...
فریبرز رئیس دانا
23 اوت, 05:54
1 119
میانِ اینهمه تاریکی،
چراغِ کوچکی بودیم
که خاموش نشد؛
و همین،
شاعرانهترین شکلِ مقاومت بود.
22 اوت, 13:43
1 119
فاجعه از جایی آغاز میشود
که رنج، عادی میشود؛
بدترین شکلِ تسلیم،
عادت کردن به چیزیست
که باید تغییر میکرد.
22 اوت, 13:38
1 119
افکارش پریشان بود؛
در آن لحظه فکر هر موضوعی برایش تولید درد میکرد.
میل داشت در خواب عمیقی فرو رود،
همهچیز را فراموش کند و هنگام بیداری
زندگی تازهای را از سر گیرد.
داستایفسکی
22 اوت, 09:26
1 119
«من از جنگی برگشتهام
که هیچکس ندید.
هنوز دارم
تکههای خودم را
از میانِ طوفان جمع میکنم؛
پس لطفاً
زخمِ تازهای نباش
بر تنِ خستهی این روزهایم.»
22 اوت, 09:25
1 119
به دیدنم که میآیی،
دستخالی نیا؛
من دلم
یک باغِ کوچک
از تو میخواهد...
22 اوت, 03:32
