✧ آغوشِ سکوت ✧

زندگی یک جور بلاتکلیفی‌ست که مدام انسان را با ترفندهای مختلف به دلخوشی های موقتی که بوی نجات می‌دهند، امیدوار می‌کند...

مصطفی طلوعی

در جامعه ما، سیگار ریه های مرد را خراب می‌کند و آبروی زن را نابود... نمی‌دانم منظورشان این است که زن ریه ندارد، یا مرد آبرو ندارد! داستایفسکی

می‌توانستم این کنم یا آن کنم اما چون کاجی تنها در دشتی بیکران در خود زیستم.

اکنون،هربار که انسانی قوی می‌بینم میخواهم بدانم: در داستانت، با کدام تاریکی جنگیدی و بر آن غلبه کردی؟ کوه ها بی زلزله‌ قد نمی‌کشند.

چنان در آغوشم بگیر که گویی فردا دیگر زنده نخواهم بود؛ و فردا نیز در آغوشم بگیر، گویی از مرگ بازگشته‌ام.

نزار قبانی

من پرندگانی را می‌شناسم که وقتی بال‌هایشان را بریدند، دویدن را یاد گرفتند؛ پرندگانی که نام مستعارشان،زن است.

از دست زندگی خسته شده ام، هرقدر که به مسخرگی میگذرانم میبینم نمی‌شود که نمی‌شود.

فروغ فرخزاد

به گمانم دنیا در نهایت همه را به یک جا می‌رساند؛ به سکوت،به تماشا، به فاصله امن از هیاهوی آدم ها

او هزاران زن در یک بدن بود؛ هم‌زمان شکننده و قوی، شیرین و سرکش، طوفانی و آرام...

داستایوفسکی معتقد بود که آدما بیشتر از آنکه عاشقِ خودِ طرف مقابل باشند، عاشقِ "تصویری" هستند که از او در ذهن‌شان ساخته‌اند. به همین خاطر است که وقتی آن تصویر فرو می‌ریزد، احساس خیانت می‌کنیم. در حالی که آن بنده خدا هیچ تغییری نکرده، فقط ما "بیدار" شده‌ایم! عشق واقعی شاید همین باشد: اینکه بتوانی با واقعیتِ زمخت و معمولیِ یک نفر کنار بیایی، نه با آن فرشته‌یِ خیالی که در رویاهایت تراشیده بودی. بقیه هر چه هست، فقط بازیِ هورمون‌هاست و بس…

کمتر کسی می‌فهمد که غرق شدن او در اندک علایق باقی مانده‌اش، نه از سر تفریح و سبک سری، بلکه آخرین راه نجات او از رنج زندگی بود.

نمیخواهم، نمیتوانم بخواهم! سهم خواستن من تمام شده‌است. مگر آدم چندبار می‌تواند چیزی را با تمام قلبش بخواهد؟

هیچ چیز یعنی همه چیز؛ برای این که قوی باشی باید در ابتدا ریشه‌هایت را در عمق هیچ فرو‌ کنی و یاد بگیری با تنهاترین تنهایی خود رودرو شوی!

اروین دیالوم

من استاد حرف زدن در سکوتم! کل زندگی ام در سکوت حرف زده ام و در سکوت تراژدی‌های زیادی را با خودم زندگی کرده ام.

داستایفسکی

از آن پس دیگر با غم نجنگیدم! کنارش نشستم، مثل دو مسافری که میدانند تا پایان راه هیچ یک از دیگری جدا نخواهند شد

دیدی چگونه گل را از شاخه اش بریدند؟ و باز هم لیلی بی مجنون شد..‌. علیرضا سپاهی🖤مهشاد کشانی