.

می‌تونیم خودمون رو دوست داشته باشیم. می‌تونیم کاری که دلمون می‌خواد رو انجام بدیم. می‌تونیم صاحب زندگی خودمون باشیم، نه مهمونش. آخرش هم که قراره بمیریم. و بدترین سناریو اینه که همون لحظه بفهمیم اصلاً زندگی نکردیم. همسایه‌مون درباره‌ی ما فکر نمی‌کنه. آدمی که از کنارمون تو خیابون رد می‌شه، حتی یادش نمی‌مونه ما رو دیده. همه تو سر خودشون گیر افتادن، با دغدغه‌های خودشون. ما فقط فکر می‌کنیم زیر ذره‌بینیم. خیلی به این فکر می‌کنم که ما خاص و افسانه‌ای نیستیم. فقط از بقیه موجودات باهوش‌تریم. سؤال اینه: پس چرا این هوش رو این‌قدر کم به کار می‌گیریم؟ چرا زندگیمون انقدر تکراری و اتوماتیکه که بعضی وقتا از زندگی غریزی یه حیوان هم کم‌رمق‌تر می‌شه؟ از نظر من انسان خارق‌العاده نیست. فقط توانایی فکر کردن داره. که خیلی وقتا حتی همونم به دردش نمی‌خوره. ما در نهایت، یه ذره‌ایم بین بی‌نهایت ذره. حالا واقعاً کی براش مهمه این ذره الان داره چیکار می‌کنه.

«روزهای بهتر» فقط یک فیلم درباره‌ی نوجوانی نیست؛ این فیلم درباره نسلی‌ست که زیر فشار رقابت، سکوت و بی‌عدالتی له می‌شود. فیلم با نگاهی صادقانه، نشان می‌دهد چگونه سیستم آموزشی، به‌جای نجات، گاهی ماشین خردکننده‌ی انسان‌ها می‌شود.

از دید من:«روزهای بهتر» فیلمیه که بعد از تموم شدنش،مدت طولانی بهش فکر میکنی،و منتظری ادامه پیدا کنه؛چون یادآور بعضی زخم‌ها،در سال‌های نوجوانیه که تمام عمر،همراه ادم باقی میمونه،و رشد میکنه.

فیلم چینی «روزهای بهتر» (Better Days – 2019)

ما معمولاً آدم‌ها رو از روی ظاهرشون قضاوت می‌کنیم. موضوع تکراریه، ولی واقعیت اینه که مدام داره تکرار می‌شه. می‌گیم: «اون یارو به نظرم آدم درستی نمیاد» یا: «این یکی رو ببین، خیلی محترم به نظر می‌رسه». و بعد، دیر یا زود، همه‌مون به یه نقطه‌ی مشترک می‌رسیم: که “اشتباه”کردیم. به این رفتار توی روان‌شناسی می‌گن:اثر هاله‌ای (Halo Effect). و اگه قضاوت‌مون منفی باشه، اسمش می‌شه اثر شاخی (Horn Effect).

　⁽⁽ زندگی،در جریان است. ⁾⁾

　⭑ جورج اورول ⁽⁽ همه حیوانات برابرند، اما بعضی برابرترند. ⁾⁾

«چای» ☕️

«در ستایش ابر ها»⏜🌫