آوای‌جنگل‌‌تاریک𓍊

گاهی آدم آن‌قدر خسته می‌شود که دیگر نمی‌خواهد کسی را تغییر دهد. نمی‌خواهد بفهماند، توضیح دهد، ثابت کند. فقط می‌خواهد در آرامشی غریب، خودش را به خودش برگرداند.

«عباس معروفی»

آلرژی کوفتی نمی‌ذاره از هیچ کوفتی لذت ببرم!

Bleeding Part of Me — Paris Paloma I have an unhealthy fantasy That I can't move and you carry me Off of the battlefield scorched earth that once was green Always of injury, I dream And in the sickening daydream Down in the river, you lay me Picking out arrows from my crimson shoulder blades You remark how much I'm in pain And it's always in the dirt It's always in the dust Perpetually cleaning one another's blood Is it just the bleeding part of me that loves? When I'm emaciated, when you can see the bone When you use all your gentleness to carry me home Is it just the bleeding part of me that loves? Just like a tonic on my tongue Momentary relief in words of love And we'll chase that feeling, avoid all healing if need be Do I need to be whole if you love me? Here in the no man's land we lie In the heat of the battle as your blood mixes with mine There is no world in which we both make it out of here It's one or the other now, my dear And it's always in the dirt It's always in the dust Perpetually cleaning one another's blood Is it just the bleeding part of me that loves? When I'm emaciated, when you can see the bone When you use all your gentleness to carry me home Is it just the bleeding part of me that loves? It's always in the dirt It's always in the dust Perpetually cleaning one another's blood Is it just the bleeding part of me that loves? When I'm emaciated, when you can see the bone When you use all your gentleness to carry me home Is it just the bleeding part of me that loves? And it's always in the dirt It's always in the dust Perpetually cleaning one another's blood Is it just the bleeding part of me that loves? When I'm emaciated, when you can see the bone When you use all your gentleness to carry me home Is it just the bleeding part of me that loves?



⋆˚₊▫️بله، من تنها چیزی که می‌خوام اینه که از آدما فاصله بگیرم و پناه ببرم به جایی که طبیعت باهام حرف می‌زنه، برای ترمیم روحم تلاش می‌کنه و هیچ‌ انسانی چیزی ازم نمی‌خواد.▫️▫️

🪵🌳

شاید من برای زندگی میان دیوارهای این شهر ساخته نشده‌ام. شاید جای من جایی میان درختان خیس، سنگ‌های پوشیده از خزه و صبح‌هایی‌ست که مه آرام روی شانه‌های جنگل می‌نشیند. جایی که دستانم دور یک فنجان چای گرم است و دلم دیگر برای رسیدن به جایی عجله ندارد. جایی که انگار جنگل مرا می‌شناسد، بی‌آنکه چیزی از من بپرسد. و اگر روزی گم شدم، دنبالم نگرد؛ شاید در دل همان جنگل دور، کنار درختی قدیمی نشسته باشم و با جرعه‌جرعه چای، آرام‌آرام یاد گرفته باشم چطور دوباره خودم را پیدا کنم.

🍄‍🟫🍃