𝕕𝕠𝕡𝕒𝕞𝕚𝕟𝕖

‏من هیچوقت نمیگم ناراحت شدم، ولی کم حرف میشم.

‏یه جوری نوتیف از هیچکس ندارم انگار هنوزم نت ملیه.

دلم یه نوتیف میخواد که از ذوق، هزار بار بخونمش.

زمان میگذره و نبودن چیزایی برات عادی میشه که فکر میکردی بدون اونا هیچی نیستی.

قلبت همیشه چیزایی رو به یاد میاره که ذهنت میخواد فراموش کنه.

من از نبودن کسی ناراحت نمیشم، فقط بابت اعتمادی که از بین رفت و احساسی که حیف شد، غمگین میشم.

شما پسرا شاید دقت نکنید چی گفتید، ولی یه دختر میتونه ۲ روز بخاطرش گریه کنه لطفاً دقت کنید.

ولی دقت کردی آدما چقدر عجيبن انقدر عجيب كه نميفهمی كی دوسته؟ كی دشمن؟ كی پيشت ميمونه؟ كی ميره؟ كی برای به دست آوردنت لحظه شماری ميكنه؟ كی برای رفتن عجله داره؟ آدما انقدر عجيبن كه نميفهمی نقش خودت تو زندگيشون چی بوده؟ چی هست؟ اصلا تو زندگيشون نقشی داشتی؟ يا اينكه فكر ميكردی داشتی؟ راستی اين آدما حتی پای قول هايی كه به خودشون دادن نميمونن چه برسه به قول هايی كه به تو دادن اين آدما استعداد عجيبی تو فراموش كردن خوبی دارن ، این آدما به راحتی قلبتو میشکنن. اين آدما گاهی يادشون ميره احساسات بقيه بازيچه دستشون نيست و هی به بازيش ميگيرن.

میان آن همه سیگار،نخی هم به یاد من سوخت؟

اینکه دوسش داری ولی دیگه نمیخوایش قوی ترین تصمیمه.

چقد تلگرام بدون یه سری آدما که باید وصل باشن ولی نیستن؛کصشره.

من از بودن یا نبودن آدما ناراحت نمیشم؛ نصفه و نیمه بودنشونه که ناراحتم میکنه.