𝕕𝕠𝕡𝕒𝕞𝕚𝕟𝕖

قبلا مشکلاتم با خواب حل میشد، الان خوابیدنم خودش شده یه مشکل.

کاش بتونم تموم اون سناریو هایی که باهات چیدم یه روزی به واقعیت تبدیل شه

6 ماه گذشت.

من اصلا حد وسط ندارم، یا یکیو انقد دوست دارم که رو کوچک ترین کارش حساسم؛ یا اصلا زنده مرده طرف برام اهمیتی نداره.

اگه با من در ارتباط هستین، بدونین که اگه یه روزی به هر دلیلی دیگه باهم دوست و در ارتباط نبودیم، از من هیچ آسیبی بهتون نمیرسه. تمام حس‌ها، حرف‌ها و لحظه‌هاتون پیش من جاش امنه.

یه چند سالیه هی دنیا زور میزنه بهم بگه هیچکس و هیچی موندنی نیست؛ منم هر دفعه بهش ثابت میکنم چقد نفهمم و نمیتونم یاد بگیرم.

غیبت با هلیا تا ابد>

من جمله ی دوستت دارم رو زیاد نمیگم به جاش پیامتو زود سین میکنم، بهت توجه میکنم، میخندونمت

لطفا هیچکس بهم اعتماد نکنه، اصلیه بیاد قید همه چی رو میزنم.

با نسلی طرفید که میگن “ تهش مرگه دیگه ”

یه تکسه دیگه عزیزم کون که نیست انقد مقاومت میکنی در برابر دادنش.

مهم نیست چقدر حرف‌های قشنگ بلد باشی، مهم اینه‌ که چقدر شبیه حرف‌هات باشی ..

میزان اعتمادم به آدما به حدی رسیده که حس می‌کنم همچی یه نقشه‌ست.

فک کنم یادم رفته چطوری میخوابیدم

-

ولی جدی جدی بگام دادیا؛

شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید شعور زود سین زدن رو داشته باشید

"هم منتظرم هم میخام فراموش کنم"

هیچکس سرش شلوغ نیست،بحث اولویته.