ㅤ𝘖​𝘤​𝘵​𝘰​𝘣​𝘦​𝘳​ ​𝘴​𝘬𝘺انتقال

🤩𝑩𝑳𝑨𝑪𝑲 𝑺𝑾𝑨𝑵🤩

سایه‌ها روی تنه‌های خیس درختان می‌لغزیدند. گویی همه چیز قصد جانِ نیمه جانش را کرده بود جنگل، همان سرسبزی حیات بخش وجودش حالا دلیل بریده شدن نفس هایش شده بود دلیل همان لرزی که از سرما نبود بلکه وحشت به جانش انداخته بود، وحشت از کابوسی که به سختی از چنگش فرار کرده بود بی انکه بداند در چه تله ای افتاده با چشمانی که مه آنها را کور کرده بود و جانی که لرز توانش را بریده بود قدم به جلو میگذاشت. هرچند قدم صدایی در آن مکان نفرین شده بی پایان می آمد، صدایی که شباهتی به قدم نداشت ولی باد هم نبود، صدایی که هرچه به ذهن نیمه فعالش فشار میاورد باز هم نامفهوم  و بی ریتم بود اما گوش هایش زنگ میزدند و میسوختن از هرگونه صدایی که اطرافش میشنید. در جایی دورتر، شاخه ای شکست. صدایش نشانی از شتاب در خود نداشت بلکه حامل پیامی بود، پیامی از جنس حضور. صدایی که با دقت انجام شدن کار را فریاد میکشید. از پشت سر صدایی شبیه به نفس شنیده شد نه نزدیک، نه دور انقدر واضح که شنیده شود ولی در حدی مبهم که نتوان تشخیص داد انسان است یا توهم ذهن ترسیده اش. در همان لحظاتی که بارانی از عرق سرد جسمش را در بر گرفته بود سایه ای از میان مه عبور کرد، حرکتی که نشان میداد او میداند چطور مخفی بماند، میداند چطور دیده نشود. جنگل ساکت شد. نه سکوتی شبانه بلکه سکوتی هشدار دهنده. پرندگان خاموش شدند.حشرات ناپدید.حتی باد انگار عقب نشست و در این خلا صدایی ارام اما منظم شنیده شد؛ فلزی نبود اما طبیعی هم نبود، چیزی شبیه برخورد آرام دو جسم سخت… تکرارشونده، حساب‌شده. این صدا، زنگ خطر نبود. زنگ هشدار بود، نه برای فرار درواقع برای فهمیدن اینکه برای فرار خیلی دیر شده است. سایه دوباره ظاهر شد؛ این بار نزدیک‌تر. نه واضح، نه کامل.. فقط به‌اندازه‌ای که ذهن بفهمد این حضور تصادفی نیست بلکه مهر تاییدی است برای حضور او در این مکانی که حالا میدانست قبرستان وجودش خواهد بود. سایه ها از حرکت ایستادند، رقص دیوانه وار مه بر روی درختان مرد، درختان بلند قامت تر و شاخه هایشان درهم تنیده تر دیده میشدند انگار تمام ان مکان قصد جانش را کرده بودند. شاید این ساخته ذهنش بود ولی اگاه بود اگر درختان و مه او را نکشند سایه او را خواهد کشت، چرا که نه؟ با او اشنا بود روزی طرفدارش بود طرفدار سایکویی که اگر خط قرمزش رد میشد در سایه ها میرقصید و کابوس جسم و روح ثانیه به ثانیه زندگی میشد. حالا نوبت او بود، حال که خط قرمزی را رد کرده بود که با خون هزاران نفر کشیده شده بود

وقتی صدای او را جایی آن طرف تر شنید خشکش زد.

ྀ⃝‌ ๋ྀ𖦹 ๋⭑ ⃘𝇈 ⃘ ๋⭑⎥ #Jake ⎥⭑ ๋ ⃘𝇈 ⃘ ⭑ ๋𖦹ྀ⃝‌ ๋ྀ

پاکسازی‼️ اگر اینجا رو چک و پروموت میکنید این پیام رو فوروارد کنید + ID من فولدرم رو بر اساس فور هاتون اپدیت میکنم .

از چنل های روح لفت میدم

چنل های جدید ببینم جوین میشم

جوین باشید چک میشه ستاره ها ✨

ྀ⃝‌ ๋ྀ𖦹 ๋⭑ ⃘𝇈 ⃘ ⎥ #KimDoHoon ⎥ ⃘𝇈 ⃘ ⭑ ๋𖦹ྀ⃝‌ ๋ྀ

"کاغذی برای فصلِ نرسیدن"

همیشه فکر می‌کردم اگر یک روز بخواهم تو را فراموش کنم، باید از جایی شروع کنم که هیچ خاطره‌ای از تو ندارد. برای همین آن عصر، تمام راه را تا آن طرف شهر رفتم. جایی که هیچ‌وقت با هم نرفته بودیم، هیچ کافه‌ای اسم تو را به یادم نمی‌آورد و هیچ کوچه‌ای مرا پرت نمی‌کرد وسط یکی از حرف‌های نصفه‌نیمه‌مان. اما هرچه بیشتر راه می‌رفتم، بیشتر می‌فهمیدم که مشکل از شهر نیست. تو همه‌جا بودی. در آهنگی که از پنجره‌ی یک مغازه می‌آمد، در بوی بارانِ روی آسفالت، حتی در بچه‌ی کوچکی که از کنارم رد شد و موهایش را درست مثل تو پشت گوشش زد. آخرش خسته شدم و روی نیمکتی نشستم. از جیبم همان کاغذ کوچکی را بیرون آوردم که سه شب بود همراه خودم می‌بردم. بالایش نوشته بودم: «چیزهایی که می‌خواستم به تو بگویم.» پایینش اما هیچ چیز نبود. سه شب بود می‌خواستم بنویسم، و هر بار فقط اسم تو گوشه‌ی صفحه می‌آمد و بعد، کاغذ را می‌بستم. این بار هم چیزی ننوشتم. فقط کاغذ را تا کردم و گذاشتم لای کتابی که همیشه دوست داشتی. قرار بود فردا کتاب را به تو بدهم و بگویم اتفاقی پیدایش کردم. شاید می‌فهمیدی. شاید هم نه. ولی من دوست داشتم برای یک بار هم که شده، دوست داشتنت را به جای حرف زدن، به شکل یک راز کوچک قایم کنم. بعضی آدم‌ها را نمی‌شود فراموش کرد. فقط می‌شود دوست داشتنشان را جایی گذاشت که هر وقت دلمان برایشان تنگ شد، دوباره پیدایش کنیم.

ৎ ' ꒰ یک رازِ شیرین، زیرِ پوستِ آرامِ شب ꒱ . † ੭

I wanna kiss

وایب این چنل مثل نقاشیِ ... فور کنید کامل کنم.

جوین باشید نقره ها

نمیشه بردارشمش