‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ژرفا‹Olympus› ‌ ‌ ‌

با انچا بیشتر از پنج سال هست که دوستم و وقتی برمی‌گردم پنج سال پیشو نگاه میکنم و با الانمون مقایسه میکنم تازه میفهمم چقدر بزرگ شدیم و چقدر تغییر کردیم هم با خود قبلیمون تفاوت داریم هم نسبت به هم خیلی متفاوتیم اما این که همچنان دوستیم خیلی عجیبه 😭

زیباترینِ من، چند وقت است برایت می‌نویسم؟ سوالی‌ست که مدت هاست از خود می‌پرسم. از نگریستن به تقویم حراس دارم. در حقیقت، ترجیح می‌دهم در سایه‌ای از جهل بمانم تا این که بر مدت نبودنت آگاهی داشته باشم. آخر چرا مرا ترک کرده ای؟ می‌دانم کافی نبودم. می‌دانم تقصیر من است. اما ای کاش... ای کاش حداقل به من فرصت بدرود گفتن میدادی! اکنون فقط می‌توانم بر تنها قاب عکسی که دارم خیره بمانم و تا جان دارم بر سر بالشتِ پَر ام ببارم. درست است دیگر سر بر بالشتی از پر می‌گذارم. راستی، برایت گفته بودم در لندن سکونت گاهی مجلل به من هدیه داده اند؟ اکنون دیگر از نویسندگان سرشناس انگستان هستم. نوبهار زمستان های سردم، دیگر برای پیدا کردن هیزم راهی جنگل های پوشیده از برف نمی‌شوم، اینجا همه چیز آماده است! به یاد داری چگونه در حسرت دیدن این شهر بزرگ بودیم؟ اکنون نام من بر دیوار های شهر آمده است! ولی حیف... حیف که دیگر دستانت را در دستان من نمی‌گذاری. آخر حق تو این نبود. تو در پست ترین دورانِ زندگی اسفناکم از من نا امید نشدی، حال که چنان بر تخت فرمانروایی سرنوشت نشسته ام دیگر نباشی؟ حق تو این نبود گرمابخش لحظه های سردم. به یاد داری آن روز به من گفتی کاغذ هایی که برای گرم نگه داشتن کلبه‌مان می‌سوزاندم بوی باران میدهند؟سخنانم کذب محض بود. در باران پاییزی چیزی ننوشتم، اشک هایم حتی نوشته های تابستانی‌ام را هم خیس کرده بود. متاسفم که آخرین کتاب را هم نسوزاندم، آخر توان آتش گرفتن اشعاری که با نام تو آراسته شده بود را نداشتم. گناهت گردن من است، شاید اگر آن را هم می‌سوزاندم اکنون مجبور نبودم نامه هایی که هیچگاه نمی‌توانم به نشانی بهشت بفرستم را بنویسم. شاید دیوانه شده باشم. شاید دیگر عقلی در این جمجمه پوچ وجود نداشته باشد اما من هرگز از نوشتن برای تو دست نمی‌کشم. نام تو در آن پایکوبی از مرکب بر روی کاغذ باعث شد من هرروز نان گرم بخورم درحالی که تو در زندگی کوتاهت فقط میتوانستی تکه نان هایی به خشکیِ سنگ بخوری. نمی‌دانم تنفرم از کدام بیشتر است، زمستانی که تو را با درد و رنج از من گرفت یا منی که نتوانستم در زمان مناسب با هیزم به خانه بیایم؟ آخر جوانه‌ی قلب سرد و تاریک من، چرا این دار فانی را وداع گفتی؟ چرا من را در زمستانی هزاران ساله از جنس جهنم تنها گذاشتی؟ چرا تنها امیدِ نا امیدی‌ها، چرا مرا رها کرده‌ای؟

https://t.me/Challengetimee0_0

آپدیت می‌شود، لطفاً چک کنید.