دیدِ‌سَبز🌱

در روزگاری زیست می‌کنیم که شیطان حتی بعد از مرگ هم دست به کشتار جوانان می‌زند.

Sunset 18:30 "1405/4/27"

Sunrise 5:20 "1405/4/26"

شش ماه گذشت. شش ماه است که نام‌هایی، به حافظه‌ی ما سپرده شدند. شش ماه است که جای بعضی صداها خالی مانده، شش ماه است که بعضی لبخند‌ها در قاب عکس‌ جا خوش کرده و شش ماه است رویا‌هایی، ناتمام، در کوچه‌های این سرزمین دفن شده‌اند. گفته‌اند زمان مرهم است، اما برای این زخم‌ شاید نه. این‌بار، زمان فقط تقویم را ورق می‌زند. داغ همان داغ می‌ماند. شش ماه از آن واقعه میگذرد، شش ماهی که برای بسیاری هرروزش به اندازه‌ی یک عمر بوده، خانواده‌هایی که هنوز در را با امید باز می‌کنند، هنوز چشمشان بی‌اختیار در میان جمعیت، آشنایی را جست‌وجو می‌کند که دیگر باز نخواهد گشت. یادشان گرامی، برای فراموش نکردن، برای انتقام و برای آن‌که هیچ مادری داغ فرزند نبیند. یادشان گرامی، برای آن‌که نیستند تا شکفتنِ بذری را که با رنج، امید و جانِ خویش کاشتند، به چشم ببینند.

اگه مجبور به زندگی با مردم در جامعه نبودم حتما به کوه پناه میبردم.