Muffin

انگار ممبرام فقط همون ۳۰ ۴۰ نفرن که سین میزنن

انقدر بدم میاد سین نمیزنید چنلو

muffin✨ اگه بر حسب رنگ و تم بخوام بگم یاد <چراغ های آبی یوکوهاما میوفتم > یک فضای آبی ،سرد، ناامید که توش یه پرونده ای داره حل میشه خود محوریت داستان نه اما بیشترین کتاب هایی که وایب خود تو یا حتی مافین رو میده اولیش کتاب <آشپزخانه > اثر یوشیموتو عه این کتاب بر خلاف کتابای دیگه ای که خوندم بر محور اتفاقات کوچیک میچرخه فقدان،سوگ ، ناراحتی ، کشف ناشناخته های کوچیک کتاب وایب رنگ آبی، حس نوستالژی، بوی بارون ، اشپزخونه با نور فلورسنت یه فنجون چایی و غم و سردرگمی و ناتوانی میده ( غم وجودی) دقیقا مثل وایبی که از تو میگیرم و بعد کمی هم وایب کتاب no longer human اثر تسوجیما شوجی رو میدی اون عدم توانایی ارتباط با ادمهای هم سن و سال یا اعتماد به نفس کم در مقابل توامندی ها یا اون تنفر شاید هم غم کاراکتر از بروز یک سری مشکلات که از حلشون یا تحملشون گاهی عاجز بود گاهی هم سرخورده. البته دومی کمی سنگین تر و با پایان بده فقط یک تکه هاییش رو ترجیح میدم متشابه سازی کنم با ساشای ناز😭✨

میخواستم اقلاً یک نفر باشد، که من با او از همه چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف میزنم.

بجاش ادما عاشق ناراحت کردن توعن

خوشحال کردن آدما خوشحالم میکنه