«اریحا»

...

هرچند موضوع چنل عکسه، دوست داشتم این کار رنگ روغنمم اینجا باشه.

...

اره عزیزم، من زنده‌ام؛ هنوز هم زندگی درون رگ‌هام در جریانه. هنوز آسمون این شهر از دم و بازدم‌هام پره. اما حالاحس می‌کنم سهمی که توی دنیا داشتم، مثل شن‌های بیابون از بین انگشت‌هام سر خورده و توی باد گم شده. انگار هر روز آفتاب طلوع می‌کنه و بی‌اینکه ذره‌ای نورش رو به من بتابونه، ازم گذر می‌کنه. اون گیاه کوچیکی شدم که لابه‌لای علف‌ها گم شده و مهمون لگدهای آدم‌هاست. این روزها تنها چیزی که برام باقی مونده، ریشه‌های جون‌سخت و ساقه بی‌برگمه.

...

آدم‌ها و کارهاشون باعث شدن ستاره‌های قلبم سقوط کنن؛ همون ستاره‌های اعتمادی که یک‌روز دونه به دونه، با سختی و زحمت روی هم گذاشته بودم، ولی امروز دارم خُرد شدنشون رو تماشا می‌کنم.