ثَــنْــآ🪼

ایرانی جماعت نه به پدرش رفت نه به مادرش فقط به گا رفت

و در اخر در تمام تنهایی ها و شلوغی ها حال خوبیا و بدی ها نا امیدی و امید ها شادی و غم ها دیر و زود ها اون کنارم بود:)

بعضیا انقد خفنن که تا صبح🛐🛐🛐

تو بارها رفتی اومدی اما حس من مگه بهت اون حس اولیه شد دوباره؟

ترس از دست دادنو، از دست دادم دیگه.

‏حیف اسم “زندگی” که روی این کثافتی که ما تجربه کردیم گذاشته بشه.

ایرانیم و ابادی تو قافیه شد بیتابیم و ارامی تو قافیه شد