overwhelmed

آخر، مگر چیزی هم هست که مرا یاد او نیندازد؟ هرچه می‌بینم به او ربط پیدا می‌کند. الان به کف اتاق هم که نگاه می‌کنم نقش او را روی سنگ‌ها می‌بینم! در ابرها، در تک تک درخت ها! در هوای شب، همه جا، در همه چیز... حتی در قیافه خودم انگار شکل او را می‌بینم. کل دنیا همه‌اش حکایت این قصه پر غصه است که او وجود داشته و من از دستش داده‌ام!