🌀

خوبی؟ آره خوبم میخوام درس بخونم.

2:46

در دل تاریکترین نقطه‌ی جنگل، جایی که نور خورشید هرگز به زمین نمی‌رسید و سایه‌ی درختان کهنسال چون انگشتان استخوانی بر روی خزه‌ها کشیده می‌شدند، او بیدار شد. نه از خواب، که از مرگی دیرینه. نامی بر لب نداشت، اما حافظه‌ای که در مغز پوسیده‌اش می‌تپید، تنها یک چیز را فریاد می‌زد: پیدا کردن. او زنی بود در پوستی که به آن تعلق نداشت؛ دستانی که خاک از زیر ناخن‌هایش بیرون می‌زد و ردپایی که در گل‌ولای، اثری از کفش نبود، بلکه جای پای برهنه‌ای بود که قرن‌ها در آن سرزمین قدم زده بود. او به دنبال فرزندش می‌گشت. پسری با چشمانی به رنگ شب، که در آخرین لحظه‌ی زندگی پیشینش، پیش از آن که تبر بر گردنش فرود آید، در میان دود و آتش گم کرده بود. و همسری که وعده داده بود تا ابد او را پیدا کند، اما ابد، برای زنی که بارها مرده و زنده شده بود، معنای دیگری داشت. هر شب، مه غلیظی از میان درختان بلند می‌شد و او را تا لبه‌ی پرتگاهی هدایت می‌کرد که در ته آن، نه سنگ بود و نه آب، بلکه تهی‌ای سوزان که صداهایی از آن بلند می‌شد؛ صداهایی آشنا. صدای خنده‌ی کودکی که سال‌ها پیش خاموش شده بود و نجوای مردی که گفته بود: من تو را در هر جسمی می‌شناسم. او در جنگل می‌دوید، شاخه‌ها چون استخوان‌های شکسته زیر پایش خرد می‌شدند و جغدها با نگاه‌های زردشان، رقص دیوانه‌وار او را تماشا می‌کردند. ناگهان، در میان مه، چهره‌ای دید. چهره‌ی همسرش، اما نه با آن چشم‌های مهربان؛ با حدقه‌های خالی و پوستی که بر روی استخوان جمع شده بود. او لبخندی زد که گوشت لب‌هایش را پاره کرد و گفت: باز هم دیر آمدی... اما من همیشه اینجا هست، در رگ‌های این درختان، در نفس این خاک. زن فریاد کشید، اما صدایش در انبوه برگ‌های خیس خفه شد. او می‌دانست که این تناسخ، لعنتی است که بر او سنگینی می‌کند؛ هر بار در بدنی نو بیدار می‌شود، اما فرزندش هرگز در کنارش نیست و همسرش، چون شبحی خشمگین، او را از اعماق جنگل مسخره می‌کند. او به دنبال پسرش بود، اما هر بار که به موجودی نزدیک می‌شد، می‌دید که آن پسر نیست؛ گرگی است با چشمانی آشنا، یا شبحی از دود که شکل پسری داشت و در میان درختان محو می‌شد. شب پنجم، به کلبه‌ای چوبی رسید که کلیدش درون سینه‌اش فرو رفته بود. در را که گشود، میز چیده‌ای دید با سه بشقاب، اما دو تایشان خالی از هر غذا بود و یک بشقاب، پر از خاکستر. آیینه‌ای بر دیوار بود که وقتی به آن نگاه کرد، بازتابی از خود ندید؛ در عوض، صحنه‌ای از قرن‌ها پیش را دید: خودش را در حالی که بر نیزه‌ای دوخته شده بود و همسرش بالای سرش ایستاده بود با تبر در دست، و فرزندش در آغوش مردی نقاب‌دار که می‌خندید. آن شب، برای اولین بار، درک کرد. او به دنبال فرزند و همسرش نمی‌گشت؛ او خود، آن همسر خیانت‌کار و آن فرزند گمشده بود. تناسخش شکافته بود: روح او به سه بخش تبدیل شده بود که هر یک در جنگل سرگردان بودند و دیگری را می‌جستند. او زنی بود که دنبال قاتل خود می‌گشت، بی‌آنکه بداند قاتل، خود اوست در قالبی دیگری. هنگامی که سپیده‌دم، به جای نور، سایه‌ای سیاه بر جنگل انداخت، زن در برابر درخت کهن‌ترین بلوط جنگل زانو زد. ریشه‌های آن درهم‌پیچیده، شکلی از یک بدن انسانی داشتند. او دستانش را در خاک فرو کرد و استخوانی بیرون کشید؛ استخوانی که بر رویش نوشته بود: اینجا منتظر خودت باش. او ناگهان صدای قدم‌هایی از پشت سر شنید. برگشت و مردی را دید با چهره‌ی همسرش، اما چشمانی به رنگ فرزندش. مرد گفت: «آخرین بار است که می‌آیی. این بار، وقتی بمیری، در هیچ جسمی بیدار نخواهی شد. جنگل تو را خواهد بلعید و نامت را با ریشه‌هایش خواهد نوشت. زن با چشمانی که دیگر اشک نداشت، نگاهش کرد و پرسید: پس من کجا خواهم بود؟ مرد اشاره کرد به ته پرتگاه، به همان تهی‌ای که صداها از آن می‌آمد. و زن فهمید که تمام این سال‌ها، او نه در جستجوی فرزند و همسر، که در جستجوی بخش گمشده‌ی روح خود بوده است؛ بخشی که در همان لحظه‌ی مرگ اولش، در ته آن پرتگاه جا مانده بود. او آرام برخاست و با قدم‌هایی که دیگر اثری بر جای نمی‌گذاشت، به سوی لبه‌ی پرتگاه رفت. درختان از دو سو خم شدند تا راه را به او نشان دهند، و او در حالی که لبخندی بر لب داشت، به درون تهی پرید. نه برای یافتن، که برای پایان دادن به این جستجوی ابدی. و جنگل، برای اولین بار در هزار سال، ساکت شد.

خواهش میکنم رو آهنگ قفلی دوره گوه زندگی من قفلی نزن😂😭🤌🏼