یادداشت های روانشناسی

هر انسانی، ناخواسته، می‌تواند ناقل رنج دیگری باشد. به همین دلیل، مهم‌ترین مسئولیت ما این است که مراقب باشیم چگونه زندگی می‌کنیم و چگونه با دیگران رفتار می‌کنیم. طاعون آلبرکامو

یادآوری امروز: آرزوهای خودت رو پیش ببر نه جامعه

اگر حس میکنید مبتلا به افسردگی هستین، تشخیص اینکه افسردگیتون از چه نوعیه؛ کار متخصص هستش. افسردگی طیف وسیعی داره و هر نوعش درمان مخصوص خودش رو داره.

و کسی که افسردگی اساسی داره نمیتونه از جاش بلند شهه و مسواک بزنه. این یه استعاره نیست؛اون شخص واقعا نمیتونه..

اگر شخصی افسردگی کلینیکال داره، حتی اگه از جاش بلند بشه ، کار کنه، بره سفر و شروع کنه به تلاش ، ممکنه علائمش بدتر بشه عجیبه نه؟ چون میبینه چه فرصت های رو برای زندگی از دست داده، چون به اندازه کافی لذت نمیبره

افسردگی نگاه آدم به خودش، به دنیا و به آینده رو هم تغییر می‌ده. و همه‌چیز بی‌فایده به نظر میاد.

یکی از دردناک‌ترین بخش‌های افسردگی اینه که آدم کم‌کم اون حرفایی که به خودش میزنه رو باور می‌کنه. وقتی هر روز به خودت بگی مشکل از منه، من بی‌ارزشم، تقصیر من بود.. بعد از مدتی این‌ها دیگه فکر نیستند؛ واقعیت به نظر می‌رسن.

یعنی به جای اینکه از کسی که بهت آسیب زده عصبانی باشی، خشم رو متوجه خودت می‌کنی. با سرزنش، احساس گناه، و این فکر همیشگی که: «حتماً مشکل از منه.»

افسردگی از جنس"غم" نیست! خشم است، خشمی علیه خود خشمی که رو به درون چرخیده و حمله می‌کند! -فروید

انقدر عاشق نوشتنم که برای نوشتن هر چیزی یه دفتر جدا دارم توصیه میکنم شمام بنویسین از احساسات، برنامه ها و هدفاتون مخصوصا احساسات

اول هر ماه برای من یه فرصته برای برنامه ریزی دوباره حتی اگه قدم هام توی این ماه قرارها خیلی کوچیک باشه مینویسمشون. این نوشته ها منو به اون هدف ها وصل می‌کنه.

آن‌ها فهمیدند که در این شهر، تنهایی بزرگ‌تر از عشق شده است. طاعون آلبرکامو

"افراد روان‌رنجور از واقعیت روی می‌گردانند، زیرا آن را غیرقابل‌تحمل می‌یابند." — زیگموند فروید

تو کافی هستی و همچنین ناکافی هستی. این دوتا جمله هر دو درست هستن. «تو کافی هستی» یعنی برای اینکه ارزشمند باشی، لازم نیست ثابت کنی بهتر از بقیه‌ای. لازم نیست بی‌نقص باشی تا لایق عشق، احترام یا زندگی باشی. ارزش تو به عملکردت وابسته نیست. اما «تو ناکافی هستی» هم از یک جهت واقعیه. هیچ‌کدوم از ما کامل نیستیم. همیشه چیزهایی هست که بلد نیستیم، اشتباه‌هایی که می‌کنیم و بخش‌هایی اَزمون که هنوز نیاز به رشد دارن. مشکل از جایی شروع میشه که این دو تا رو با هم قاطی می‌کنیم. فکر می‌کنی چون کامل نیستی پس بی‌ارزشی. فکر می‌کنی کاملی پس تلاشی برای رشد و پیشرفت نمیکنی بلوغ روانی یعنی بتونی هر دو حقیقت رو همزمان تحمل کنی: من همین الان به اندازه‌ی کافی ارزشمندم؛ و همین الان هم جا برای یاد گرفتن، تغییر کردن و رشد کردن دارم. تو لازم نیست کامل باشی تا کافی باشی.

نکته این است که انسان همیشه بیش از آنچه فکر می‌کند از خودش می‌بیند، اما کمتر از آنچه انتظار دارد از دیگران می‌فهمد. طاعون آلبرکامو

میپرسی برای چی باید زندگی کرد؟ برای کتابی که هنوز نیمه‌کاره روی میزم مونده، و برای جهان‌هایی که هنوز لای صفحات کتاب‌های نخونده پنهانن.

از من میپرسی برای حالِ بهتر به چه چیزی نیاز داری؟ به یک کشور آروم عزیزم، به یک کشور آروم.