`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

راستش را بخواهی، مدت‌هاست روزها از برابر پنجره‌ای غبارگرفته می‌گذرند؛ آرام، بی‌صدا و بی‌آنکه چیزی را با خود ببرند یا بیاورند. گویی پیرمردی خسته، بر لب جاده‌ای متروک نشسته و عبور زمان را تماشا می‌کند. هر آنچه روزی عزیز و خواستنی بود، سال‌ها پیش در گوشه‌ای رها شده؛ کنار خاطراتی که خاک رویشان نشسته و دیگر کسی سراغشان را نمی‌گیرد. از آن آدمِ مدفون در گذشته نیز تنها سایه‌ای کم‌رنگ باقی مانده؛ سایه‌ای که حتی خودش را به یاد نمی‌آورد. دیگر چیزی آن‌قدر اهمیت ندارد که دل را به خود مشغول کند، و نه فردایی هست که چشم به راهش باشند. همه‌چیز در سکونی فرسوده فرو رفته؛ سکوتی که نه اندوه دارد و نه امید. تنها آرزو این است که این فراموش‌شده را به حال خود بگذارند؛ همان‌گونه که خانه‌ای متروک را رها می‌کنند تا آرام‌آرام زیر دست باد و باران فروبریزد. شاید در گریز از دیگران، راهی برای گم شدن از خویش نیز پیدا شود.

-چارلز بوکوفسکی

اینجا جوین باشید.

بر من ببخش گاه چنان دوست دارمت کز یاد می برم که مرا برده ای ز یاد

نوشتن، مرضِ مسریِ عجیبی‌ست؛ اگر روزی دچارش شوی، تا پایان عمر گریبانت را رها نمی‌کند. آرام‌آرام در رگ‌هایت می‌دود، به جانت می‌نشیند و همچون اعتیادی، تو را بیمارِ خود می‌کند. آن‌وقت مدام می‌نویسی؛ برای یافتن همان حسِ نخستینِ رهایی. می‌نویسی و می‌نویسی و باز هم می‌نویسی. حرف‌هایت را به قلم می‌سپاری و از افکارت جوهر می‌سازی؛ جوهرِ تلخی که از اعماقِ ذهنت می‌جوشد و بر کاغذ می‌ریزد. گمان می‌کنی با هر سطر، اندکی سبک‌تر خواهی شد؛ اما ذهنِ آدمی انباری بی‌انتهاست. هرچه بیشتر خالی‌اش کنی، رازهای بیشتری از تاریکیِ خود بیرون می‌کشد. و تو همچنان می‌نویسی؛ به این امید که شاید روزی تمامِ آنچه در سرت غوغا می‌کند، راهی برای گریز پیدا کند.

- چنل گردی

- شهریار