Echtesia"

00:00

‘شب است كه آدم را اندوهگین مى كند، يا آدم است كه براى اندوهگين شدن، شب را انتظار مى كشد؟’

او به گذشته چسبیده بود، مثل کسی که می‌خواست زمان را وادار کند دوباره از نو آغاز شود. اما گذشته‌ای که رفته بود، دیگر باز نمی‌گشت.

تا خرخره از حرف پُرم، با که گویم؛ این شهر پر از کور و کر و لال و نفهم است!

دیگه راجب تو با کسی حرف نمیزنم یا فراموش میکنم یا تو خودم میریزم.

آدمی‌که‌تو‌حال‌بدت‌میتونه‌ازت‌بی‌خبر‌باشه‌ کل‌عمرش‌هم‌میتونه !

‏شب‌ها تصمیم میگیرم نجات‌دهنده‌ی جهان باشم روزها اما جنازه‌ایی هستم به دنبال تشییع خودم.

تو نمیدونی ولی من تو خیالم تو بغلت کلی گریه کردم.

اولین صفحه ی کتاب برایش نوشتم: بیا تا لا به لای صفحات این کتاب یکدیگر را ببوسیم نگران آبرو هم نباش اینجا کسی کتاب نمی خواند:)

« این روز ها آنقدر فریاد هایم را درون خود ریخته ام که اگر به چشم هایم زل بزنی ؛ کر میشوی ... »

من غم انگیز ترین شعر جهانم ،تو نخوان

چقدر بده که آهنگا خاطراتو نگه میدارن من الان یادمه با یه اهنگ چقدر گریه کردم ...