وهمِ سبز

در میان بوم و قاب ها، در میان حجمی از افکاری که رنگ گرفته بودند؛ من و جهان یکی شدیم، هر دو زخمی از درک و تنها در گسترده‌ی بی پایان بودن.

کم‌کم داره از ماچا خوشم میاد.

پاییز تبدیل شده به فصل انتظار؛ انتظار برای باران، هوای سرد، برگ های زرد، قهوه‌ی داغ، و انتظار برای پوشیدن سوییشرتی که بوی تن یار رو گرفته؛ شده فصل صبوری کردن برای پایان رنج های بی انتها و جان گرفتن روزهای خاکستری و خفه شده‌ی جوانی‌مان، حقیقتا من که دیگه نمیتونم کاری جز انتظار و تلاش مداوم برای دوام آوردن بکنم و پناه میبرم به خوردن پی در پی چای و پرتقال و فکر کردن درباره‌ی فکر.

🍊🫖

من شیفته‌ی تک تک آهنگای jvke ام انگار یه روح مهربون پشت هر ملودی آهنگا نفس می‌کشه و یه نوعی آرامش خاص داره که میاد و تمام صداهای مزاحم تو ذهنم رو خاموش میکنه.

Take me back…

مه، پاییز و جنگلی که هنوز نفس می‌کشد و زندگی میآفریند.

اسم اینجا، اسم شعر مورد علاقه ام از فروغ هست؛ شعری که انگار تمام منه.