وَهم | مهلا عزیزی
رفتن به کانال در Telegram
زندگی جرقهایست میان دو خلاء.
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
399
مشترکین
اطلاعاتی وجود ندارد24 ساعت
+17 روز
+530 روز
آرشیو پست ها
مونتاژ
در حین خواندن سمفونی مردگان چیزی آزارم میداد.
زاویهدید مدام از سومشخص به اول شخص تغییر میکرد. آن هم در هر دو سه خط!
اوایل به شدت گیجکننده بود.
ابتدا گمان کردم این یک نقص فنی در داستان است؛ اما بعد شهرت و ادبیات قویِ نویسنده مانع شد تا بپذیرم که معروفی مرتکب چنین نقص فاحشی در داستانش شده باشد.
پس تحقیق کردم. و با تکنیک جالبی در سینما آشنا شدم. مونتاژ.
هنگام فیلمبرداری گاه ما وقایع را از بیرون میبینیم و گاه از چشمِ شخصیت.
برای مثال ابتدا تخت و شخصیتِ خوابیده بر تخت را تماشا میکنیم و سپس زاویهی دوربین بر سقف متمرکز میشود. گویی نقطه نگاه بازیگر میشود آن چه ما نیز باید شاهدش باشیم.
داستان هم دقیقا چنین تکنیکی را پیاده کرده.
سه چهار خط ما از بیرون وقایع را میبینیم و هروقت نیاز است به درون شخصیت میرویم و از نگاه او جریان را دنبال میکنیم.
بسیار کارِ خلاقانهای است.
با این حال به نویسندگان تازهکار به هیچعنوان استفادهی این چنینی از زاویه دید را توصیه نمیکنم.
درست پیاده کردن این روشهای مدرن نیازمند مهارت بالایی است. چهبسا معروفی هم با تمام مهات بالایش، باز هم مخاطب را بارها گیج میکند. گیج کردنی که عامدانه نیست و بهجای ابهام، خواننده را میآزارد.
07 فوریه, 14:01
حسرت
وقتی مُردم همهچیز را دیدم.
چطور؟ قابل توضیح نیست.
گویی آن بالا بودم و در عین حال روی زمین.
لحظه به لحظهی زندگیام از ابتدا تا انتها برایم تکرار شد.
شبیه به تماشای فیلمی که بازیگر نقش اصلیاش خودت هستی.
کودکیام را دیدم که با دوچرخه از کوچهای میگذشتم.
پیرزنی آنجا بود. تک و تنها با باری سنگین.
توقف کردم. وسایلش را گرفتم و تا انتهای کوچه بردم. برایم دعای خیر کرد. لبخند زدم و به مسیرم ادامه دادم. صدای دعاهایش را در حین رفتنم میشنیدم.
پس از آن، اتفاق خاصی نیفتاد و من به مقصدم رسیدم.
این چیزی بود که در حقیقت اتفاق افتاد.
اما احتمالات را نیز نشانم دادند.
نشانم دادند که اگر آن روز از خانه خارج نمیشدم چه میشد.
نشانم دادند که اگر به آن پیرزن کمک نمیکردم چه رخ میداد و من متاثر شدم.
جلوتر کامیونی ترمز بریده بود و به سرعت رد میشد، دیدم که زیر کامیون رفتم. مغزم متلاشی شد. گریههای مادرم را دیدم. حتی سنگ قبرم را. سفید بود و نامم را بر آن حک کرده بودند.
اما آن توقف و دعای آن پیرزن مرگم را سی سال به تاخیر انداخت. سی سال!
همهچیز را به همین شکل دیدم.
در یک لحظه. سالها و تمام احتمالات و ممکنات از مقابل چشمانم رد میشدند. گاه آه میکشیدم و گاه لبخند میزدم؛ اما بیشترش حسرت بود.
حسرتِ کارهایی که اگر میکردم، به کلی مسیرم را تغییر میداد. حسرت انتخابهای اشتباهم را. حسرت همهچیز.
و این بزرگترین عذابم بود.
آیا عذاب دیگری نیز به این عظمت وجود دارد؟
بزرگتر از عذابی که میفهمی اختیار همهچیز در دستانت بوده و تو با نادانی حرومشان کردی؟
بعید میدانم.
05 فوریه, 13:55
تابهحال زندگیات را به آتش کشیدهاند؟
کلید در قفل انداخت. دستش لرزید. نفهمید چرا. تنش هم لرزید. باز هم نفهمید چرا.
صدای باز شدن در، در حیاط پیچید.
سکوت سایه افکنده بود و او با قدمهایش سکوت را از میان شکافت.
بوی خاکستر میآمد.
از حوضچه گذشت. کاشیها را یکی یکی زیر پا له کرد.
و در آخر، ایستاد.
مقابلِ در نیمهباز زیرزمینی که زندگیاش در آنجا خلاصه میشد.
دوباره لرزید. اینبار فهمید چرا.
دیوارهای سیاه. بوی سوختگی و خاکسترهای سفید.
تکان نخورد.
فقط خیره شد. خیره به اجسادِ کتابهایی که دیگر وجود نداشتند.
مولانا چه حسی داشت؟
وقتی پا به خانه گذاشت و دید که کتابهایش تک به تک در حوضچه افتادند و نیست شدهاند؟
آیا وجودش چنین متزلزل شده بود؟
آیا میلِ به زانو افتادن در او نیز غلیان میکرد؟
کاش میتوانست در زمان سفر کند و خود از او بپرسد.
بپرسد که چطور شمس را بخشیدی؟ چطور؟
چطور بعدها دیوان نوشتی در وصفِ او؟چطور؟
در ذهنش به خود پوزخند زد.
شاید باید او نیز در وصف پدرش دیوان مینوشت.
برای به آتش کشیدن زندگیاش!
و در پایان نامش را میگذاشت: پدر.
بازنویسی صحنهی کوتاهی از سمفونی مردگان
04 فوریه, 13:51
آب کو؟
دارم سمفونی مردگان میخوانم.
نام شخصیت اصلی داستان آیدین است و پدرش جابر.
از ابتدا که با آیدین آشنا شدم فهمیدم که شباهت عجیبی با من دارد.
دردهایش را میتوانم لمس کنم و میدانم رنجی که میکشد چه طعمی دارد.
رنجِ تفاوت. آگاهی و تمایز.
جابر نمیفهمد که پسرش نابغه است.
نبوغی که در کمتر هنرمندی پیدا میشود.
آنقدر از کودکی با این بچه سروکله زده که نمیفهمد دستی دستی چه گنجینهای را دارد به باد میدهد.
چه استعداد و هنری را زیر پایش له میکند و چه بلایی بر سر پسرکش میآورد.
ماهی در آب شنا میکند و فریاد میزند: آب کو؟ آب کو؟
آیدین همان کودکی است که میخواهد، اما آنقدر در او غرق شده که خودش نمیفهمد!
مدام فریاد میزند: آیدین کو؟ آیدین کو؟
اما آیدین درست مقابل چشمانش است.
فقط او نمیبیند. نمیخواهد که ببیند.
نمیتواند که ببینید. نمیارزد که ببیند.
انکار میکند. نادیده میگیرد.
گویی هرگز پسری آیدین نام نداشته و خود را با اورهانِ عزیز و نمونهاش سرگرم میکند.
اما ته دل میداند که هیچکس جای پسر بزرگتر را نمیگیرد.
و او فکر میکند که دیگر پسر بزرگتری ندارد.
و باز ماهی فریاد میزند: آب کو؟ آب کو؟
و جابر تکرار میکند: آیدین کو؟ آیدین کو؟
و آیدین همانجا ایستاده.
با چشمانی گودافتاده و لبانی خکشیده.
درحال تماشای کتابهای آتشگرفتهاش به دستِ پدر.
02 فوریه, 13:54
دروغ، دروغ، دروغ
بیطرفان در جهان انگشتشمارند.
هر کلمهای که نگاشته میشود، نویسندهاش طرفی را میگیرد.
ممکن است تا پای جان از آن دفاع نکند؛ اما بههرحال بیاعتنا هم نیست.
با این حال در مغزمان فرو کردند که چیزهایی چون علم و تاریخ بیطرفانه سخن میگویند.
یک دروغ بزرگ و بسیار ماهرانه.
میگویند علم، علم است.
اما دانشمندان هم دست به تحریف زدهاند!
میگویند تاریخ، تاریخ است.
اما کدام مورخ میتواند عقاید شخصیاش را به طرفی پرت کند و فقط آنچه رخ داده است را بنویسد؟
ما انسانها حتی در نوشتن خاطرتمان نیز گاه و بیگاه به خود دروغ میگوییم و واقعیت را طوری تفسیر میکنیم که به سود خودمان باشد. یا حتی به ضرر دیگری.
پس اساسا از گونهی آدمی نمیتوان انتظار داشت تاریخش را به حق بنویسد و طرف کسی را نگیرد.
دو کتاب تاریخ از دو کشور درگیر را کنار هم بگذار.
قهرمانِ یکی، جنایتکارِ دیگریست.
این آدمها حتی دلسوز هم نیستند.
ریاکارانه زبان به کلماتی باز میکنند که سودشان در آن باشد، وگرنه لال میشوند.
حق را کتمان میکنند و باطل را عزیز میشمارند.
حال خامشدگان این دروغها کیستند؟
من و تو.
که فریب را همچون شراب مینوشیم و بر آن قسمِ حقانیت میخوریم.
01 فوریه, 11:38
شاید اینگونه قاتل نمیشد
گناهِ او چیست که دوست داشته نمیشود؟
زیبایی؟
مگر زیبایی ملاک پدر و مادر برای دوست داشتن کودکانش است؟
حالا اگر هوش را بگوییم یک چیزی...
مادر خودم برادر کوچکم را بیشتر دوست دارد، دروغ نگویم من هم او را بیشتر دوست دارم.
دلم به حال خواهرم میسوزد.
خنگ نیست؛ ولی نبوغی هم ندارد.
ریاضیاش در فضاست و املا هم درست نمینویسد، موهای مادرم را سفید کرده!
در حدی که روزی میخواست خودش را از پنجره پایین بیندازد؛ زیرا در مغز خواهرم نمیرفت که چگونه باید دو کسر را جمع یا ضرب کند.
حتی نمیفهمید که ثلث با ربع و خمس چه فرقی دارد.
از آن طرف برادرِ چهار سالهام همینها را میشنید و میفهمید.
اعجوبه است؟ نه. این هزاروچهارصدیها همهشان زیادی میفهمند.
ربطی به هوش هم ندارد.
آن روزِ دیگر داشتم موضوعی فلسفی را برای کودک چهار ساله توضیح میدادم.
دیوانهام یا تنها که چنین چیزهایی را برای بچه سر هم میکنم؟ نمیدانم.
در کل من میگفتم و او طوری نگاه میکرد که انگار میفهمد چه میگویم!
نوعِ نگاه بالغانهاش را دوست داشتم.
شاید عجیب باشد گاهی هم با او درد و دل میکنم.
خواهرِ سیزده سالهام را ول کردم و حرفهای دلم را به یک بچهی چهار ساله میزنم... چه مرگم شده است؟
اصلا چرا باید حرفهای دلم را به این و آن بزنم؟
خلاصه که هوش دلیل خوبیست برای تبعیض بین کودکان.
و خب اورهانِ «سمفونی مردگان» نه هوش زیادی دارد و نه زیبایی.
زیباییاش را بگذاریم کنار میماند سواد.
که خب آیدین بیشتر دارد و بیشتر میفهمد.
شاید برای همین عزیزِ دل مادرش است. چه میدانم.
دلم به حال اورهان میسوزد، مثل خواهرم.
کاش کمی باهوشتر بود. شاید اینگونه قاتل نمیشد.
07 ژانویه, 14:02
بر او پیروز شد. به خاکش زد. به بند کشیدش. خنده سر داد. سپس، به شکرانهی پیروزی او را رهانید.
07 ژانویه, 11:56
سال بلوا³
مرد میزند
زن میگِرَید
مرد فریاد میکشد
زن به زمین میافتد
خون جاری میشود
مرد میلرزد
زن چشم میبندد
مرد میخندد
زن سرخ شده است
مرد بلندش میکند
زل میزند به خون
به اتاق برمیگردد
زن هنوز روی دستانش است
خم میشود
میگذارد جسم را روی تخت
زن میلرزد
مرد هم میلرزد
تخت خیس میشود
سُرخِ سرخ
مرد میلرزد
زن هم میلرزد
مرد میگوید: جذام!
زن نمیشنود
مرد منکر میشود
زن نمیشنود
مرد مقصر است
زن نمیشنود
مرد دوباره میگوید: جذام!
زن میمیرد.
01 ژانویه, 13:50
خوشبختیِ یک اعدامی
مرگ
همیشه برایم تلختر از هرچیز دیگری بود.
جان
ارزش داشت به هر مال و جایگاه و مقامی.
و استدلال خوبی هم برایش داشتم
اینکه چه کسی حاضر است تمام ثروت جهان را به او بدهند؛ اما به شرط اینکه بعد بمیرد؟
هیچکس.
اما حالا میبینم که نه
گاهی انسان حتی ثروت هم نمیخواهد،
فقط مرگ میخواهد.
دیگر چیزی شادش نمیکند، حالا چه پول باشد و چه مقام و منزلت!
فرد چگونه به این نقطه میرسد؟ نمیدانم.
گاه برای یک آرمان
و گاه به دلیل رسوخ غم در جان که فقط مرگ میتواند آن را از استخوان بیرون بکشد. البته شاید هم نتواند. این هم معلوم نیست.
بههرحال دست کشیدن از دنیا
همیشه هم غمانگیز نیست
یک اعدامی میتواند شاد بمیرد،
و یک آزاده افسرده زندگی کند.
31 دسامبر 2025, 07:42
سال بلوا²
نه میفهمم چه اتفاقی دارد میافتد،
و نه چه اتفاقی افتاده است،
و نه چه اتفاقی قرار است بیفتد.
کمکم دارم به قوهی ادارک و فهمم شک میکنم.
با این حال مدام به خود امید میدهم که مهلا کمی دیگر ادامه بده، خواهی فهمید!
غر نزن، قرار است همهچیز روشن شود.
فقط کمی صبر.
اما دیگه چقدر صبر کنم؟ ۱۲۰ صفحه کافی نیست؟
باشد. صد صفحه دیگر نیز تحمل میکنم
آن وقتی که کتاب تمام شود و ببینم چه دستگیرم میشود.
اصلا چیزی دستگیرم میشود؟ معلوم نیست.
ناامیدی بزرگ دیگرم هم این است که
خیال داشتم اسامی شخصیتهای جنایت و مکافات را اعم از:
رادیون رومانویچ راسکلنیکف و آلینا ایوانونا و پراسکوفیا پاولونا و سوفیا سمیونویچ
به راحتی بهخاطر بسپارم، با توصیف دقیق نقشهایشان در داستان!
اما حالا حتی نمیتوانم فرق بین میرزاحسن و غلامحسین را تشخیص دهم.
خلاصه که خیالِ پوچی بود.
29 دسامبر 2025, 13:56
سالِ بلوا
بالاخره، بالاخره، بالاخره، شروعش کردم!
به اصرار فراوان دوستی که مرا کتابخوان کرد.
معمولا سلیقهی من و او یکی است؛ اما بعضی آثار عجیب را چنان محسورکننده میپندارد که گاهی شک میکنم باید به حرفش اعتماد کنم یا نه.
اینبار اعتماد کردم و امیدوارم چوب اعتمادم را نخورم.
قبل از شروع میدانستم داستان سبک متفاوتی دارد.
به اصطلاح به آن میگویند: جریان سیال ذهن.
با توجه به شخصیتم گمان میکردم که این سبک میتواند تبدیل شود به یکی از سبکهای موردعلاقهام!
و خب... توهم بود.
یک توهم محض که با شروع کتاب پودر شد و به آسمان رفت.
تازه فهمیدم که عاشق روایتهای خطی هستم.
روایتهایی که دقیقا میدانی:
کجایی
در چه زمانی
و چه اتفاقی درحال وقوع است
وقتی این سه مورد برایم مبهم است، نمیتوانم آن چنان که باید از داستان لذت ببرم، چون درگیر پاسخ دادن به سوالاتی میشوم که ذهنم بیوقفه بهم میبافد.
تا وعدهی خوانشِ بعدی کتاب
دنبال راهحلی خواهم گشت که این ذهن پرسشگر را چند ثانیهای خفه کنم.
باشد که کارگشا واقع شود. آمین.
27 دسامبر 2025, 14:11
پنج و سی و هفت دقیقه
پنج و سی و هفت دقیقهی صبح است.
و از دل درد خوابم نمیبرد.
همین دل درد لعنتی نیز مرا بیدار کرده است، وگرنه من کجا و دیدن ساعت پنج صبح کجا.
تا جایی که به یاد دارم، سحرخیزی همیشه آرزویی بزرگ و دستنیافتی برایم بوده و هنوز هم هست.
حالا که بیدارم احساس عجیبی دارم.
نه میتوانم کار مفیدی انجام دهم -درد امانم را بریده- و نه میتوانم دوباره به خواب برگردم زیرا باز هم درد نمی گذارد.
پس چطور دارم مینویسم؟ سوال خوبیست.
نمیدانم.
حوصلهام سر رفته و خواستم در عین حال که در انتظار شفا یافتن نشستهام، کاری کرده باشم.
24 دسامبر 2025, 21:14
صد بار، هزار بار، میلیونها بار
انسان چند صد بار در زندگیاش تصمیم میگیرد که بمیرد؟
چند هزار بار تصمیم به تغییر میگیرد؟
چند میلیون بار میخواهد هستی را دگرگون کند؟
یا که آن را ویران سازد چون ارزش بقا ندارد؟
در زندگی روز چند بار تکرار میشود؟
و چند شب با گریه به پایان میرسد؟
در کودکی چند بار ذوق میکنیم و در بزرگسالی چند بار افسرده میشویم؟
در تمام عمر چند بار نفس میکشیم و پس از مرگ چند بار آرزوی برگشت میکنیم؟
24 دسامبر 2025, 14:03
دوقطبیام؟ نه.
حداقل میدانم که اختلال روانی ندارم، مخصوصا دوقطبی.
حالا شاید اگر اسکیزوفرنیا بود می گفتم احتمالش وجود دارد... آخر اسمش خیلی باکلاس است و علائمش نیز باکلاستر!
فکر کن در و دیوار را در و دیوار نبینی و بهجایش درخت و هیولا و آدمیزاد ببینی.
هیجانانگیز نیست؟
اما لعنت بر دوقطبی که تکلیفش با خودش هم مشخص نیست.
این بندگانِ خدا یک روز شادند و یک روز افسردهی دو عالم.
من هم امروز افسردهام.
راست میگویند که افسردگی شاخ و دم ندارد.
از خواب بیدار میشوی و میبینی نمیتوانی لبخند بزنی و قیافهات شبیه قیافهی عموحسنِ مکانیکی شده است.
در بدنت هیچ حس نمیکنی و دوست داری فقط دراز بکشی.
کارهای سرگرمکنندهی گذشته هم دیگر به تو لذتی نمیدهند.
میخواهی به سقف زل بزنی و هیچ کاری نکنی؛ اما آن هم حوصلهات را سر میبرد.
کمکم از این هجم بیکاری و بیحوصلگی عصبی میشوی و به عالم و آدم میپری.
امروز به خواهرم پریدم چون به حرفم گوش نمیداد و حمام نمیرفت.
عجب اعجوبهی خیرهسری است.
فردا حالم خوب خواهد شد.
زیرا همیشه روز بعد از افسردگیِ محض، عملکردم سه چهار برابر میشود.
به این اوضاع و احوال سیکلوتایمیا میگویند.
شبیه دوقطبی است، منتها نه آنقدر فاجعه.
اما خب قبول ندارم که مختلم.
اختلالها بروند در کتابِ دیاسام وقت بگذرانند، مغز من حال و حوصلهی مهمان ندارد.
21 دسامبر 2025, 06:36
کمی مسخ²
ناباکوف در نقدش حرف جالبی زد،
اینکه داستان با درها زیاد سروکار دارد.
درِ اتاق گرهگوار
اتاق نشیمن
و اتاق خواهر گرهگوار
درهایی که مدام باز و بسته میشوند!
اما درک این پیام بسی سخت است،
اینکه در ابتدا کافکا با نمادین کردن باز و بسته شدن درها چه میخواهد بگوید و دوم اینکه ناباکوف چه برداشتی از این نماد داشته است.
شاید مقصود کافکا مرز بین شخصیت و خانواده است؛ که او را از عزیزانش جدا میکند و از او یک بیگانه میسازد.
شاید هم منظور ناباکوف از باز و بسته شدن، تغییر احساسات خانوادهی گرهگوار است.
گاه در باز میشود و میپذیرند که پسرشان سوسک شده و گاه بسته میشود و در انکار فرو میروند.
21 دسامبر 2025, 03:50
۷ پرسشِ من دربارهی فیلم حالا مرا میبینی ۲
Now you see me 2, 2016
۱. چرا فیلم با یک حادثهی فاجعهبار برای کودکی ۷ ساله شروع میشود -مرگ پدر درون یک گاوصندوق- اما در ادامه تاثیر آن حادثه بر شخصیت صفر است؟
۲. چرا هیچ صحبتی راجع به نبودِ عضو چهارم گروه در فیلم زده نشد و اعضای قبلی وجود یک عضو جدید را بدون هیچ سوالی پذیرفتند؟!
۳. چرا با وجود اینکه اکثر شعبدهها بعد از نمایش در فیلم بلافاصله حقهاش فاش میشد، برخی شعبدهها همانطور بیمنطق و بیدلیل میآمدند و میرفتند؟
برای مثال متوقف کردن باران.
۴. چطور نگهبانها متوجه نبودِ یکی از اعضای گروه هنگام بازدید از یک دستگاه فوق سری نشدند؟
۵. چطور شخصیتها اینقدر ساده گولِ حقهی هواپیما را خوردند و متوجه پرواز و تکان نخوردنش نشدند؟
۶. چطور یک جمعیت یکصد نفره موقع حقهی هواپیما تا آن حد ساکت باقی ماند که کسی چیزی نفهمد؟!
۷. عاقبت دستگاهی که شعبدهبازها دزدیدند چه شد؟!
هرگز فکر نمیکردم فیلمی که تا این حد برایم دلنشین است، اینقدر نقص داشته باشد!
20 دسامبر 2025, 04:53
ایلیاد را بیشتر از اودیسه دوست دارم
واقعا چرا؟
همیشه این سوال ذهنم را درگیر کرده بود
که مگر ایلیاد چه دارد که تا این حد برایم جذاب است؟
و یا گناه اودیسه چیست که ذرهای در قلبم جای ندارد؟
تا امروز صبح، پاسخ را نمیدانستم.
امروز فهمیدم!
در فایلی که راجع به تحلیل ایلیاد گوش میدادم همین بحث به میان آمد:
تفاوت این دو اثر در چیست؟و پاسخ جالبی داده شد ایلیاد شخصیتمحور است و اودیسه پیرنگ محور! یا به قولِ خودم اتفاقمحور. شخصیت در ایلیاد جایگاه دیگری دارد شیوهی پرداخت به آن نیز متفاوتتر است اودیسه فقط جریان را پیش میبرد و چندان با شخصیتها سروکله نمیزند. و من، آدمِ شخصیتام. هرچه اتفاق میخواهی از من بگیر، اما شخصیت را نه. برای همین است که داستانهای شخصیتمحور برایم طور دیگری عزیزند. و عزیزترینشان هم ایلیاد.
16 دسامبر 2025, 12:03
کمی مسخ¹
دیگر از سوسک بدم نمیآید.
البته که میدانم همهی سوسکها گرهگوار نیستند؛ اما نمیتوانم حس همدلیام را نسبت به حشراتِ دیگر پنهان کنم.*
سوسک هم شاید احساس داشته باشد!
شاید بفهمد!
وقتی هرجا میرود آدمیزاد با دیدنش جیغ میکشد و بعد به سویش لنگه دمپایی پرت میکند، بعید نیست غرورش جریحهدار نشود.
کسی چه میداند.
گذشته از این حرفها
چیزی که در طول داستان برایم جالب بود، عدم اشارهی کافکا به ماهیت این حشره است.
نام سوسک در داستان به میان نمیآید و ما با صرف توصیفات نتیجه میگیریم که او چیست.
همین، هنر و ظرافت نویسنده را، در به تصویر کشیدن جسمانیت گرهگوار نشان میدهد.
به نقل از ناباکوف، کافکا خودش از پایان داستانش راضی نیست.
اما بهنظر میرسد دیگر منتقدان، پایان داستان را بسیار مناسب و دقیق میدانند.
میخواهم اعتراف کنم با نظر شخص نویسنده به شدت موافق هستم و پایان میتوانست چندین برابر بهتر باشد.
این یادداشت در باب مسخ شاید ادامه داشته باشد.
*این جانب نسبت به حشرات فوبیا دارد.
16 دسامبر 2025, 11:51
