«جریان🪦»

الان دیگه وجه مشترک همه «وجود» نیست،غمِ.

هر روز تصمیم جدید میگیرم و هر شب یک شکست متفاوت رقم میزنم.

میلی در من هر روز بیشتر از قبل می‌شود میلی که نمی‌دانم ار کجا نشعت گرفته،یا چه چیزی در مورد الهام بخش اوست اما دارد زندگیم را به ناکجا آباد میکشاند. این میل مرا یه سمتی می‌برد که با او زیادی غریبه ام سمتی که مدت ها شده از آنجا نگذشته سمتی که از اوفراریم. این میل عاقبتش جان مرا می‌بازد!. زندگی بیشتر از یک بازی نیست و توی این بازی دست کارتم زیادی بده دسته کارتی که با نگاه کردن بهش پایان بازیو رو میبینی اما من میخام دست روبرگردونم . صبر میکنم این درختم یک روزی میوه میده.

اگر این ها اخرین لحظات زندگیم بودن تنها چیزی ‌که میخاستم این یود که سریع بگذرند. شاید اگه میتوانستم این قسمت را نسیب اشغالدانی میکردم این لحظه ها سزاوار هرچی چیزی است اما واقعا نمی‌شود از ان لذت برد.

به معلم داشتیم میگفت : لطف مکرر حق مسلم می‌شود.

‏بخشش مکرر، تکرار مجدد میاره.

My desire for social interaction is running out.

Don't be afraid of losing people, be afraid of losing yourself by losing them.

غم به درون استخوان هایم رسوخ کرده.

عطر دارچین فضای خالی اتاق را پر کرده بود و حالا غروب جمعه بیشتر احساس می‌شدبه چشم می‌خورد.افتاب با آخرین پرتوی های نورش آسمان را زرد رنگ کرده بود کم کم داشت با مردم این شهر غریب خداحافظی میکرد چه خداحافظی غریبانه بود .باد از پنجره اتاق که نصفه باز بود به داخل میوزید و پرده اتاق با آواز باد می‌رقصید.