سَــقـا | Saqa

حــضرت‌ زیــنب‌س- به کـربلا رسیدند سپس روضه خواند كه: برادرم! تمــام مصيبت‌های تو را تحمل كردم و تــمام ســفارش هايت را عمل نمودم؛فقط از نياوردن رقيه‌ات شرمنده هستم كه او را درخرابه شام نهادم.. اما حســينم! بــشنو كلام خواهرت را، بــاور كــن اگر اينــجا نامــحرمی نبود بـــدنم را به تو نــشان ميدادم تا جـای تـازيانه‌ها را ببــينی و بدن كبــودم را مـشاهده کنی برادر./ #عقیله

#به‌قلم‌مجنون

عباس‌-ع! اربعین، همه گفتند:«السلام» امـا سـلامِ خـواهرِ تو، ســوزِ جـٰـان شد.

وقـتی رسید قـافله بر تـربتِ حـسین‌-ع هر ذره‌ی زمین، ز غمـم روضه‌خوان شد.

ای دست‌های رفته! ببین خـواهرت هنوز بـــاتکـــیه بـر وقـــارِ تـو، همـراهِ راه شـد

گفتـم: کجاست ســایه‌ی آن پـرچمِ بلند؟ دیدم جوابِ دشت، فقط اشک و آه شـد

هــرگــامِ اربــعین، بـــه هـوایِ تـو آمـدم، ایـن راه، بـی‌تو قصـه‌ی یـک قتلـگاه شد.

عبــاس‌-ع! بعدِ تو، دلِ مــن بی‌پناه شد، آیـــینه‌ی صــــبورِ دلـــــم غــرقِ آه شــد.

-آجَـرک الله یابـقیة الله- مـارا ببخش کَــز غمِ زینب‌-س نمرده‌ایم.

-صاحبِ‌ماتم‌مدد./٦٩

جـــز کـــوی تـــو دل را نـبود مــــنـزل دیـگـر، گــیرم کــه بــــود کوی دگــر،کــو دل دیـــگر؟

بـــرگشــتم از بهــشت به تبـعیدگـاه خـویش، حــالـا دوبــاره زنــدگی مـن فـــراق توست...

هــمه آبـاد نــشینان زِ خَــرابی تَرسـَند، مَــن خَرابت شُدم و دَم به دَم آباد ترم./۱۲۸

-من‌مجنون‌و‌دیوانه‌ی‌حسینم./۱۲۸

شـبِ جمــعـه‌مــنو راه دادی، حَـرَمت عــزیزِ دلــم، مـدیونِ نگــاهِ مـادرتَم، هـمین شده حاصلِ دلـــم. #به‌قلم‌مجنون

توچه‌درپیمانه‌کردی؟ که‌مرادیوانه‌ی‌دیوانه‌کردی. بـرده‌ای‌دل‌ازدودنیا، تومـرا افـسانه‌‌افســانه‌کردی:)

از حــزنِ تــو مـن جــدا زِ مــردم بشـوم؛ ای کــاش کـه در کـرب‌ُبــلا گـم بــشوم./حسینِ‌من

-سلام‌عزیزِ‌قلبم./ به‌وقتِ‌دیدار-