هیچ؛

آخر شبا من میمونم با یه عالمه "دلتنگی" و "چرا" تو ذهنم که برای هیچ کدومشون هیچ جوابی ندارم.

به هر حال آدمیزاده دیگه گاهی اوقات نمی‌دونه چیکار کنه.دراز میکشه خیره میشه به سقف و هی فکر میکنه فکر میکنه و فکر میکنه..

دلیل بیشتر بد اخلاقیام،از عصبی بودنم نیست،از دلتنگیه.

اندوه من از نبودنت نیست؛ از این است که هنوز بخشی از وجودم تو را دوست دارد، و بخش دیگری هر روز تلاش می‌کند این دوست داشتن را از یاد ببرد.

آدما هرچقد تنهایی رو دوس داشته باشن،بعضی وقتا عمیقا نیاز دارن یکی باشه.

نمی‌دانم چه خواهد شد و راستش رابخواهی دیگر برایم اهمیتی ندارد؛من برای تمام احتمالاتِ زندگی خسته‌ام..

از بچگی بهم گفتن بزرگ میشی یادت میره از همون بچگی از یاد من نرفت.

3:33

_

کلی منتظرت بودم ولی نیومدی..

00:00

و زندگی همین بود لبخندی و اشکی فنجان ِ چای ِداغی که در خیال ِ کسی سرد شد و زندگی همین بود چیزی که بر دل یا در دل ماند ذوقی از نفسی یا نفسی از غمی..همین ها بود زندگی.

وقتی شب میشه،همه‌ یادم رفته‌ها یادم میاد.

تنها چیزی که بغل کردنش حال میده پتو و بالشته،هرکی مخالفه میتونه بره گریه کنه.

اون از سلامت روانم،اینم از سلامت بهداشتم.

4:04

و نجات دهنده گاهی اوقات می‌تواند قهوه باشد.

_