Kerniv

چند روزه با یک مفهوم جالب آشنا شدم به اسم "Curse of Knowledge" یا همون "نفرین دانش" ماجراش اینه که وقتی یه چیزی رو خوب یاد میگیری و برات جا میفته، دیگه خیلی سخت میتونی تصور کنی که ندونستنش چطوریه. این دقیقا همون چیزیه که باعث میشه خیلی ها خوب بلد نباشن توضیح بدن. فرض کنید یه دبیر خیلی قوی دارین؛ کسی که توی حوزه خودش واقعا آگاهه و دانش آموزاش اون سطح آگاهی رو ندارن. آیا اون دبیر میتونه خودش رو جای دانش آموزاش بزاره و خودش رو بدون اون آگاهی تصور کنه؟ اگه بتونه، یه اتفاق بزرگ میفته: چیزهایی که از نظر خودش سادست، از دید یه ذهن نا‌آشنا اصلا ساده نیست. و اگر این فاصله رو بفهمه، میتونه خیلی بهتر و عمیق تر توضیح بده، بهتر منتقل کنه، و کیفیت آموزش رو چند برابر کنه. در واقع کسی که میتونه خودش رو قبل از یادگیری تصور کنه، معمولا خیلی بهتر یاد میده. چون دقیقا میفهمه یک ذهن تازه کار از کجا نگاه میکنه. @Kerniv

سلام اینجا چیز‌هایی مینویسم که بنظرم سکوت دربارشون حیفیه.