شیشه

تو برای کسی، خانه‌ای. و خانه، کمیاب است.

من نمی‌خوام بد باشم. نمی‌خوام خوب هم باشم. من می‌خوام راحت باشم. همین

‏دادگاهی هست که آدم بتونه از اعضای خانواده‌ش طلاق بگیره؟

معلومه که خوشاینده. معلومه که گرمه. آدم دلش می‌خواد یه جایی مال یه کسی باشه.

این پست رو فور بزن، تا با اسم کانالت یه چرتی بگم که پرت بشی اصلا!

آدم ریزبین یه جورایی بدبخته. چون همه چیز رو می‌بینه و هیچ‌وقت نمی‌تونه خودش رو قانع کنه که «مهم نیست.»

‏تمام مردم جهان زندگی می‌کردند و ما، فقط داشتیم زنده می‌ماندیم. چه حیف

حافظ یه بیت داره: «گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست | رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی.» یعنی اگه بدونی کجا میری، راه سخت نیست.

شب بخیر به خودت. به اون بخشی که مونده. به اون بخشی که فردا صبح باید بازم بیدار شه و برای زندگیش تصمیم بگیره.

سختی‌ها آدم رو صبور نمی‌کنن. اون‌ها آدم رو یا خرد می‌کنن یا بی‌رحم.

زنده باد خودم؛ اونكه با تموم زخم‌هاش، هنوز ادامه ميده.

دوباره پاییز رسید و تو سکوت کردی. من نمی‌دونم چرا. هیچ‌کس نمی‌دونه. ولی می‌دونم که سکوت تو هم مثل پاییز یه روز تموم می‌شه. یا با حرف. یا با رفتن. یا با یه زمستون که بالاخره مجبورت کنه چیزی بگی.

من شبنم خواب‌آلود یک ستاره‌ام که روی علف‌های تاریکی چکیده‌ام. جایم این‌جا نبود. نجوای نمناک علف‌ها را می‌شنوم. جایم این‌جا نبود. سهراب سپهری

دلم برای کار قبلیم تنگ شده.

میخواستم میهمانت باشم.

بنظرم این انتظار «یه روز خوب میاد»، خودش یه جور دیگه‌ای ‌ از مُردنه. آدم باید همین وسطِ خرابی اوضاع هم یه چیزی برای خودش پیدا کنه. نه برای اون روزی که قراره بیاد. برای الان.