شیشه

به قول دوستم: «حالا صبح بیدار میشیم میبینیم ترامپ داشته از بازارها نوسان میگرفته پول به جیب بزنه»

دچار مریضی کم‌اینترنتی شدم.

تلخ و گزنده‌ست میدونم؛ اما گریزی از واقعیت نیست.

شاید ارزش، همیشه یه توهم بوده. یا شاید ما آدما، اون قدر فرسوده می‌شیم که دیگه توان دیدن ارزش هیچ چیزی رو نداریم. تهش، توی این کویر سرد، هیچی نمیمونه جز خاطره‌هایی که خودشون هم دیگه ارزش حتی یه قطره اشک رو ندارن.

رفته رفته همه چیز ارزش خودش رو از دست می‌ده؛ حتی چیزهایی که یه زمانی ارزشمندترین بودن.

‏نکنه ورق برنگرده و تو این برزخ بمونیم و بپوسیم.

خرید گل برای روح خونه

گذر زمان نشون میده کی دوست خوبی بوده، وگرنه حرف مفت که کنتور نمیندازه.

از پشت میله ها آسمان چندان کوچک است که هر زندانی منجمی‌ست که برای شمارش ستاره‌ها به اعداد سه رقمی نیازی ندارد.. کیومرث منشی زاده

پرندگان، آسمان و انسان‌های رو راست رو دوست دارم. گاهی حتی بیشتر از خودم

تنها دلخوشیم اینه که حداقل همه با هم سردرگمیم.

بعضی وقتا هم اینجوریه که انقدر به تنهایی عادت کردی که اسمش رو نمیذاری تنهایی، اسمش میشه «راحتی».

غم‌های ملایم زندگی، همونان که فریاد نمیزنن، مزاحم خوابات نمیشن، اما صبح که بیدار میشی، میبینی کنار بالشت ‌نشستن.

از فيوريت گالری

عشق برای من یعنی چسبیدن به چیزیه که دوستش داری، بدون اینکه خفه‌‌ش کنی. مثل پیچک سمی نیست، اصلا مثل همون پیچک معمولی هم نیست. عشق تو چشم من شبیه ریشه‌های ذرته. توی خاک فرو میره، دیده نمیشه، ولی همونه که ساقه رو چهار متر بالا می‌کشه. که اگه نباشه اولین باد و طوفان گیاه را میندازه و نابود میکنه.

‌‌اما نمی‌شود که تا ابد فقط بنشینیم و به زخم‌هایمان خیره شویم. هاروکی موراکامی 1Q84 @nabayad_mikhandim

شاید زندگی همینه شاید باید به همین طناب‌های پوسیده اعتماد کنیم.