شیشه

به قول کیومرث مرزبان: مثلاً غذایی که حاضر نشد و از سرِ گشنگی به نان و ماست رو آوردیم و وقتی که سیر شدیم حاضر شد مثلاً لباسی که تنِ‌مان نرفت و وقتی که سلیقه‌مان عوض شد اندازه‌مان شد مثلاً نامه‌ای که گم شد و وقتی که طرف خانه‌اش را عوض کرد رسید و .... همه‌ی این‌ها نشان می‌دهد که نباید زندگی را زیاد جدی گرفت.

حس خوبی دارم.

⁨ ⁨ آدم‌ها تا همیشه وقت ندارند. هیچکس تا ابد منتظر نمی‌ماند. حتی عاشقی که برای عشقش از همه‌چیز گذشته. اما آدم‌ها زمانی این را می‌فهمند که وقت‌شان تمام شده و چیزی از دست رفته. بعد برمی‌گردند و انتظار دارند همه‌چیز سر جایش باشد‌؛ گلدان پشت پنجره و بهار روی شاخه‌های زبان‌گنجشک و چشم‌هایی غرق تما‌شایشان. دیر بودن یعنی همین و خیلی‌ها دیرند و دور. می‌روند بی‌خداحافظی و فکر می‌کنند جایشان در قلبت محفوظ است و صمیمیت‌ها دست نخورده، مثل روز اول‌شان. گاهی به این نتیجه می‌رسم که باید از این آدم‌ها تشکر کرد چون بهم یادآوری می‌کنند که دنیا فانی است و همه‌چیز از دست رفتنی، آدم‌ها، تعلقات، دوست‌داشتنی‌ها و عمری که ثانیه به ثانیه در حضور یا در غیاب آن‌ها سپری می‌شود. پس ازت ممنونم ای رفیق رفته، ای که نامه‌هایت در اینباکسم بوی نا گرفته ولی خودت بی‌خبر رفته‌ای، ازت ممنونم که رفته‌ای. ‌ از کانال محبوبم ⁩

خواب دیدم گمت کردم.

‏اینکه تو از من خوشت نمیاد، الزاما از من آدم بدی نمی‌سازه.

‏از قشنگیای زندگی: گرفتن پیام "دلتنگتم"

فاصله؛ چه کلمه‌ی غریبانه‌ای!

فاصله؛ توی «حالا بعداً می‌بینمت»ی که هیچ‌وقت نمی‌رسه. فاصله، یک جور احساس خالی‌شدنه.

فاصله؛ تنها آتشی که از دور می‌سوزاند.

رنگ زندگی در تابستان

امروز متوجه شدم نویسنده‌ی مورد علاقه‌م گاهی کانالمو میخونه و اینجوری بودم که گله‌ی اسب‌های سفید تو دشت‌های دلم شروع کردن دویدن.

‏شاید روابط رو بشه کنترل کرد اما خداروشکر کسی نمیتونه ارزش و احترامی که آدم‌ها قلبا برای هم قائل میشن رو کنترل کنه.

کلیت «دوست داشته نشدن» توسط آدم‌ها مسئله خیلی حادی نیست. ‏اما «میزانش» خیلی مهمه. ‏اینکه آیا اونقدری دوستت ندارن که بهت آسیب بزنن؟ اینجا این مسئله اهمیت پیدا می‌کنه.

آدم‌ها تغییر می‌کنن، روابط تغییر میکنن، احساسات تغییر می‌کنن؛ حقیقت اینه که هیچ‌چیز هیچ‌وقت کاملا مثل گذشته باقی نمیمونه و این بنظر من چیز خوبیه.

یاد آن روز بارانی بخیر

نکنه ‏نوبت ما هیچ وقت نشه ‏و ما جدی فقط بهر تماشای جهان آمده باشیم.