German idyll

آهنگساز خودش موسیقیه

این کتاب عملا منبع موسیقی کلاویه ای آلمان هست برای بعد خودش از موتسارت گرفته تا بتهوون، شوبرت، شومان و برامس که بشدت موزیک هایی که ازشون داریم شباهت بشدت زیادی دارن به این سونات های پیانویی

اینکه برخی فجایع رو تقدیس میکنن، بشدت ترسناکه و جای تعجب داره، و بدترش اینجاس با خوب جلوه دادنش به منطقی ترین شکل ممکن، از فنون اهریمنی و نابودی مطلقش استفاده میکنن و زخم بر دل های صاف میزنند

این گم شدنی که ایشون اشاره میکنه، میشه گفت واقعا دلیل موزیک انتخاب کردنم هست خیلی مواقع موسیقی بهترین چیزه برای اینکه گم شی تا بتونی بدرخشی

این اثر خودش بتنهایی داشت گریه میکرد بشدت یاد لالایی ها و ترانه محلی های برامس میافتم و ملودی های بشدت سنگین مندلسون

میونل عزیزم @german_idyll

Herr, unser Herrscher, dessen Ruhm in allen Landen herrlich ist! Zeig uns durch deine Passion, dass du, der wahre Gottessohn, zu aller Zeit, auch in der größten Niedrigkeit, verherrlicht worden bist خداوندا، فرمانروای ما، که شکوهت در همهٔ سرزمین‌ها باشکوه است! از طریق مصیبت خود به ما نشان بده که تو، پسر حقیقی خدا، در همهٔ زمان‌ها، حتی در بزرگ‌ترین خواری و فروتنی، جلال یافته‌ای!

ببینیم چی برایمان تدارک خواهید دید

این پیامو فور کنید، طبق وایل چنلتون، براتون یه افسانه بسازم. ظرفیت: ده چنل. دوست داشتی کنارمون باش.🌱

گرچه گویا شونبرگ گفته ایشون از همه بیشتر نزدیک به ترک تنالیته بوده، ولی آیا اینچنین احساسات قوی ای که مدال طرح کرده نشونی ای از اون آتنالیته عجیب نداره

«رِگر به نظر من باید خیلی اجرا شود؛ ۱. چون خیلی نوشته است؛ ۲. چون دیگر مرده و هنوز درباره‌اش شفافیت وجود ندارد. (من او را یک نابغه می‌دانم.» شونبرگ در نامه به دوست و استاد آهنگسازی اش، الکساندر زملینسکی @german_idyll