زثولیت

هزار شکر که دیدم به کام خویشت باز ز رویِ صدق و صفا گشته با دلم دمساز روندگانِ طریقت ره بلا سپرند رفیقِ عشق چه غم دارد از نشیب و فراز غمِ حبیب نهان به ز گفت و گوی رقیب که نیست سینهٔ ارباب کینه‌، محرم راز اگر چه حُسنِ تو از عشق غیر مُستغنی‌ست من آن نیم که از این عشق‌بازی آیم باز چه گویمت که ز سوز درون چه می‌بینم ز اشک پُرس حکایت که من نیَم غَمّاز چه فتنه بود که مَشّاطِهٔ قضا انگیخت که کرد نرگسِ مستش سیَه به سرمهٔ ناز بدین سپاس که مجلس مُنَوَّر است به دوست گَرَت چو شمع جفایی رِسَد بسوز و بساز غرض کِرشمهٔ حُسن است ور نه حاجت نیست جمالِ دولتِ محمود را به زلفِ ایاز غزل سُرایی ناهید صرفه‌ای نَبرد در آن مَقام که حافظ برآورد آواز

#حافظ. | شکر.

دانستن چرایی عمل، قبل از آنکه به فعل بدل شود لازم‌الاجراست. مثالاً عابد در برابر معبود به چه حاجت خم و راست می‌شود و به چه علت برای امامش سینه می‌کوبد؟ اگر کنکاش در چرایی، به اجبار، جهل و ندانم کاری رسید به مراتب، صرفِ فعل بر عمل، مقدم‌تر از عمل به فعل است و یحتمل این صرافت، از خودِ عمل فاقد چرایی، ارجح‌ است. در امتداد مثال باید گفت که عبادت از روی اجبار و اکراه ذره‌ای برای آن که تو عبیدش‌ هستی، ارزشمند نیست؛ به همان اندازه فاقد ارزش است که عبادت تو، برای او فارغ از نیاز. می‌گوید آن ما هستیم که به عبادت معبود نیازمندیم، اما این نیاز از کجاست؟ چرایی نیاز ما چیست؟ (می‌دانی؟ نه.) همه چیز را با عقل بسنج و اگر سنجیده نشد، رهایش کن. اصلاً بگذار به تو بگویند تارک‌الصلاة، عامل بی‌علم را به چه ماند؟ به هیچ. به قول او «عالم به عمل باید بود». #زث.

آها مچکرم.

سلام از ما. پیوی همون

علیک سلام، تارگپ‌ چیه؟

تارگپ

جناب تلخ‌وش سلام وقت بخیر، یه سوال داشتم. کجا بپرسمش؟

تو با ناکوکی‌‌های دنیا می‌سازی و او با ساز تو نمی‌سازد؛ چنین است که او می‌رقصد و‌ تو می‌گریی. در این وحدت اضدادی‌ که بر احوالاتمان نشسته، این من هستم که تحلیل می‌روم. مابین هیچ و یک‌ها، همیشه عقیده‌ام بر تولد نور در قعر تاریکی، مؤمن بود؛ منتها این بار وحشت خو گرفتن با تاریکی مرا بارها گاییده، نکند عرش مارا سوار بر خرش کرده و دارد به گا می‌برد؟ #زث.

حوالی احوالات.