زثولیت

و این تمام تنم رو به درد میاره

وقتی تمام راه های زندگیم رو طبق میلش رفتم

از کسی که هستم

دارم به این فکر می کنم چرا هیچ گاه از من راضی نشد

همه چیز روی سینه ام سنگینی می کند

یک چیزی کم است

یک جای کار می لنگد

بنده در این سه روز، فقط می‌تونم اجل وفاتم رو بخونم.

فکر می‌کردم برای این آزمونم می‌خونم، به خودم اومدم دیدم که فقط سه روز واسه خوندن وقت دارم!

ما که خوابیم.

از اتاق فرمان اشاره کردند که بخواب زث.

هنوزم نمیدونم اسم تراوش‌های این چنینی رو جریان سیال ذهن بذارم یا نه. در همچین مواقعی، انگار معدهٔ کلماتم به یک متن ملتمس هست تا قالبی رو جهت استفراغ در اختیارش قرار بده. اینطوریه که دایی من دیگه جا ندارم یه کاری بکن. اصلاً هم مجال اینو نمیده که بهش بگی خب مشتی اصلا چیز جالبی برای ارائه داری؟ همینطوری سیکمی‌خیاری بالا میاره. آقا بس کن گلاب به روم.

چشم‌هایم را بستم تا ببینم چگونه‌ام. زمین زیر پایم لیز بود.‌ بر زمین سر می‌خوردم و چیزی را جمع می‌کردم، انگار که زنبیلم پاره شده باشد. سرد است و‌ تاریک، البته زیاد هم تاریک نه، گرگ ‌و میش است. به سختی روی همان زمین لیز نشستم، به زنبیلم گفتم تو چطور پاره شدی؟ کمی تعلل کردم و باز هر چه روی زمین ریخته بود را جمع کردم، شب شد‌، هر چه جمع کرده بودم را باز در زنبیل ریختم، فراموش کردم که زنبیل پاره است، چنین شد که دوباره همه چیز به زمین ریخته شد. دیدم شب است، خوابیدم. ظهر شد و هنوز زمین لیز بود. باز جمع کردم و باز به زنبیل گفتم چرا پاره شدی؟ دوباره آن چه روی زمین ریخته بود را جمع کردم و باز فراموش کردم که زنبیل پاره است، درنهایت ملول شدم و گفتم: اصلاً او کجاست؟ من باید به خانه بروم.

نه نه فروپاشی هم نه

نه ببینید،‌ انگار در سرم یک چیزی درحال فروپاشیه

مدارم به مو رسیده.

سلام رها

رها کیه

به عنوان شوخی می‌بینید درحالی که خود رها ازش خبر داره