مُبهَم!

‏بهترین انتقام، رفتن و هرگز برنگشتنه بهترین انتقام، ساختن یه زندگی جدیده بهترین انتقام، سکوته بهترین انتقام، نادیده گرفتنه بهترین انتقام، غریبه شدنه.

●🌚🤍●

...

‏چت رو دو طرفه پاک کردن هم عجیبه‌ها ‏یهو دلتنگ طرف میشی میری بهش پیام بدی میبینی یه بادمجون داره بهت دست تکون میده

فکرت همه جا باهامه مثل گردنبندی که دادی.

بی‌شک اگر دوستت داشت دلیل غمت نبود.

رها کردن کسی که یه روزی دلگرمیت‌ بوده آسون نیست..مخصوصا وقتی هر گوشه‌ی ذهنت یه چیزی پیدا میشه که تورو پیرت میکنه تو خاطره ها. انگار هر قدمی که برمیداری یه صدا، یه تصویر یه لحظه برمیگرده و میگه(یادت هست؟) اما حقیقت تلخ اینه که بعضی رابطه ها آروم آروم نشونه هاش رو نشون میدن. زخم میزنن، خسته‌ات میکنن، اعتماد به نفست رو میگیرن و یه جایی میفهمی؛ بیشتر از اینکه عشق باشه، درد شده. آره...دل کندن سخته، خیلی هم سخته. ولی موندن تو رابطه ای که فقط زخمت میزنه، سخت تره. قبول کردن این واقعیت، یعنی داری بزرگ میشی، یعنی داری یاد میگیری ارزش خودت بیشتر از اینه که تو یه عشق یه طرفه یا پر از درد گیر کنی. میدونم دلت هنوز میلرزه...میدونم هزار بار برگشتی به خاطره ها..اما مطمئن باش یه روزی به خودت افتخار می‌کنی که برای ارامشت جنگیدی. خاطره ها میمونن، ولی تو یاد میگیری بدون اون رابطه ادامه بدی. این تصمیم، شجاعانه ترین کاریه که میتونی برای خودت انجام بدی بچه.🤍

یادگاری‌ تو‌ بود، غمی‌ که‌ برای‌ همیشه‌ در‌ چهره‌ام‌ ماندگار‌ شد.

نه که قبل این آدم‌های سالمی بودیم و زندگی عادی داشتیم، ولی حتی به اون نکبت قبل این هم‌ نمی‌تونیم برگردیم. قیافه‌ها همه بهت‌زده، شهر مرده. هر روز صبح از زیر آوار بیدار می‌شی خیره می‌شی به جایی تو هوا و فکر می‌کنی چه احمقانه که باید پاشی زندگی کنی، بری باشگاه ،درس بخونی که امتحانتو نیوفتی. چه دغدغه‌های مضحک پوچی.

‏من در حال خاک کردن من قبلی که جوگیر میشد به خیلیا خوبی بیش از حد اندازه میکرد :

هرچیزی به وقتش ارزشمنده، حتی لبخند‌ها هم با گذر زمان زیباییشونو از دست میدن.

‏میری با آدمای جدید آشنا میشی ،بعدش میای خونه برای اینکه چرا با اون نشد گریه می‌کنی.

همه‌چیز را آبی می‌بینم ، حتی اخمِ هراسانِ تورا. آبی می‌بینم چرا که مهر آبیست ، عشق آبیست ، حالا در اخمِ تو باشد یا لبخند ، چه‌فرقی می‌کند؟

همه برمیگردن؛ جز اونی ک باید.

هیچ وقت نمیتونی اون کسی که عاشقش شدی رو تو آدمِ دیگه ای پیدا کنی.

اجازه بده یک‌جاهایی بهت بر بخوره، یک جاهایی «باید» بهت بر بخوره، بعد به خودت بگی گور بابای دلم، شخصیت من خیلی مهم‌تر از تمام این عواطف قابل کنترله.