مُبهَم!

یه زمانی فکر میکردم اگه برای آدم‌ها خوب باشی، اونا هم باهات خوب میمونن. اگه هوای دلشون رو داشته باشی، یه روزی هوای دلت رو دارن. اگر پشتشون باشی،پشتت می‌ایستن. اما زندگی یه چیز دیگه یادم داد. اینکه بعضی آدم‌ها خوبی رو نمیفهمن، بهش عادت میکنن. تا وقتی هستی، بودنت براشون عادیه. تا وقتی میبخشی، فکر میکنن وظیفته. تا وقتی میمونی، خیال میکنن هیچوقت نمیری. تا اینکه یه روز تصمیم میگیری دیگه مثل قبل نباشی. اون موقع تازه میفهمن چی رو از دست دادن. ولی بعضی حسرت‌ها، دقیقا از همون روزی شروع میشن که دیگه برای جبران دیر شده.

و وقتی دلت برام تنگ شد، يادت باشه كه من درست روبروت ايستاده بودم و آماده بودم همه چیزم رو بهت بدم واين هنوز براى تو كافى نبود.

چشمی که از تو پر شده به هیچکسِ دیگه نگاه نمیکنه چه باشی چه نباشی.

تهش میرسیم به همونی که نزار قبانی میگه: اگر مشتاق دیدنت بود، می‌آمد.

دیگه دوسش ندارم ولی اگه یه روز ساعت ۴ صبح بهم زنگ بزنه و کلیه بخواد، بدون یه ثانیه فکر کردن میرم و کلیمو میدم بهش.

من انقدر دوست داشتم که حتی باورم میشد تو 9 ساعت گوشیتو چک نکردی!

حوصله دیت رفتن و آشنا شدن با آدما رو ندارم کاش بیدار می‌شدم می‌دیدم وسط یه رابطه عمیق یکی دوساله‌م.

اینکه شدیدا منتظر پاییزم به این معنی نیست که قراره حالم بهتر بشه فقط دلم میخواد تو هوای مورد علاقه م غمگین باشم.

خیلی دلمو شکوندی؛ امیدوارم هر چی می‌خری فرداش آف بخوره، بیسکوییتت بیوفته تو چایی، ماشینتو هر وقت می‌بری کارواش بارون بزنه و باریستای کافه جای صد عربیکا، صد روبوستا بزنه تا از تپش قلب سکته کنی و در نهایت بمیری.

کصشری عزیزم وگرنه تکست میدادم دلم برات تنگ شده.

"و در نهایت فهمیدم آدم می‌تواند زیباترین لباس‌هایش را تن کند، خوشبوترین عطرش را بزند، قشنگ‌ترین لبخند را به لب داشته باشد و به نیستی و نبودن فکر کند."

صبحا میرم بیرون ادای انسان‌های عادی رو درمیارم، شبا میام خونه گریه میکنم.

اون لحظه ای که حسودی میکنی ولی چون چیزی بینتون نیست نمیتونی چیزی بگی رو برای دشمنم نمیخوام.