کوری‌نگاه”

به هر لبخند، نتوان حکمِ آرامش روا کردن که گاهی پشتِ گل، خنجر کمین دارد به پنهانی.

چه تلخ است سرنوشتِ آدمی؛ تمامِ عمر در جست‌وجوی روشنایی، به تاریکی خو می‌گیرد.

نه زخم فراموش، نه داغی کهنه؛ چه تلخ است وفا در این زمانه.

تو زندگیتون، غریب موسده نباشید دوستان.

چه عمرها که گذشت و نشد آنچه دلمان می‌خواست.

می‌بینم که آب و برق مجانی، سراغ فرانسه هم داره می‌ره.

نه دوستان، غم هیچ‌وقت به پایان نمی‌رسه؛ فقط شکلش عوض می‌شه.

خیلی خب، خندیدیم تا همین‌جا خوب بود؛ دیگه وقتشه دانشگاه رو مجازی کنین.

آن کس که نداند و نداند که نداند، در جهلِ مرکب ابدالدهر بماند. آن کس که نداند و نخواهد که بداند، حیف است چنین حیوانی زنده بماند.

ای فلک، گر به کام ما نمی‌گردی، نگرد؛ مرد هر کجا که باشد، طاقت زنجیر را دارد.

«گرچه او هرگز نمی‌گیرد ز حال ما خبر درد او هرشب خبر گیرد ز سر تا پایِ ما»

در این دفترِ شعر، از روزگار نوشتم از دلِ خسته، از شب‌های تار هر سطر، روایتی از رنجِ بی‌شمار هر واژه، تیری به قلبِ این روزگار.

عمامه، دلیل غم‌هامه.

چند وقته دیگه تعجب نمی‌کنم؛ فقط می‌گم: «به‌به، عجب حروم‌زاده‌ای» و رد می‌شم.

شدم مثل آریا استارک؛ هر شب اسما رو دونه‌دونه مرور می‌کنم که هیچ‌کدوم یادم نره.