Dead poet society
رفتن به کانال در Telegram
نه صرفا برای موسیقی.
نمایش بیشترکشور مشخص نشده استدسته بندی مشخص نشده است
302
مشترکین
+124 ساعت
اطلاعاتی وجود ندارد7 روز
+1630 روز
آرشیو پست ها
انسان پوچ هرگز اقدام به خودکشی نمی‌کند، بلکه می‌خواهد زندگی کند. بی‌آنکه فردایی وجود داشته باشد و بی‌آنکه امیدی یا آرزویی در کار باشد و حتی بی‌آنکه تسلیم یا تفویضی صورت گیرد. انسان پوچ خود را در طغیان و سرکشی تأیید می‌کند. مرگ را با دقتی هوس‌بازانه تعقیب می‌کند و همین افسونگری است که او را آزاد می‌سازد. این انسان«ابدالآباد فارغ از مسئولیت» خود را چون آدمی محکوم به مرگ می‌داند. برای او همه‌چیز آزاد است زیرا خدایی در کار نیست و چون انسان خواهد مرد، همه تجربه‌ها برای او هم‌عرض‌اند. تنها مسئله مهم برای او این است که از آنها تا آنجا که ممکن است چیزی به دست آورد. زمان حال و در پی‌درپی آمدن لحظه‌های زمان حال، در برابر روحی با‌شعور، آرزو و ایده‌آل انسان پوچ است. این انسان پوچ بی‌گناه است و هیچ‌چیز برای توجیه کردن خود ندارد.
کاش حرمت خاکی که جاویدنامان ما در آن آرام گرفته‌اند، با دفن تکه‌ای گوشت نجس شکسته نمی‌شد.
