𝑺𝒊𝒈𝒉𝒕-𝑳𝒂𝒏𝒅

اشعار رابیندرانات تاگور ،کتاب Gitanjali نسخه انگلیسی ( ترجمه تاگور ): ۱۹۱۲.

حسین‌ امینی. 1404/12/07

حسین امینی. 1404/12/02

دونالد رامسفلد

حسین امینی. 1404/12/02

1404.11.29

حسین‌ امینی. 1404/11/28

درد دل. حسین امینی. 1404/11/27

دل‌نوشته‌‌ی‌ حسین امینی. 1404/11/26

L’enthousiasme et la mélancolie, sont les derniers vestiges de l’âme dans notre corps. Et tout comme le monde, avec le passage du temps, met notre corps à genoux, par la torpeur et le refroidissement du cœur, il divorce notre âme de notre corps. C’est dans de telles conditions que ces deux-là se sont affrontés pour obtenir ma garde. Moi, dans le tribunal injuste du monde, j’étais sans cesse échangé, passé de main en main entre l’âme et le corps. Parfois dans la maison de l’âme, avec sa chaleur, parfois dans la maison du corps, dans sa froideur. Je voulais rester près de l’âme, mais ce monde froid et impitoyable avait confié ma garde au corps. Ainsi, je fus emprisonné dans la maison du corps, avec le souvenir de l’âme. Les années passèrent… et chaque jour, ces doux souvenirs pâlissaient davantage ; je ne me reconnaissais plus : au cœur dur, insensible, orgueilleux et égoïste. Pourtant, ma seule lueur d’espoir était le passage du temps, et la dernière phrase que l’âme murmura : « Un jour, je reviendrai… Je t’emmènerai avec moi. » Elle me demanda de rester patient, de tenir, de supporter. Elle dit que le monde tente de me façonner à son image : impitoyable, froid et silencieux. Mais si elle voit que je ne cède pas, elle me séparera, moi aussi, de ce monde. Chaque jour dans cette captivité, je souffre davantage et je vieillis plus encore. Je n’ai pas encore cédé. Je ne veux pas qu’il me rende, moi aussi, périssable comme lui. Je crois encore… je crois encore qu’un jour cette torture prendra fin. L’âme reviendra, et m’emmènera pour toujours avec elle. L’enthousiasme et la mélancolie, dans mon cœur pour l’éternité…

ذوق و دل‌تنگی، آخرین بقایای روح در جسم ماست؛ و همان‌طور که دنیا با گذشتِ زمان، جسم ما را به زانو درمی‌آورد، با رخوت و دل‌سردی، روح ما را از جسم طلاق می‌دهد. در چنین شرایطی بود که این دو، برای گرفتن حضانتِ من، درگیر شدند. من، در دادگاه ناعادلانه‌ی روزگار، مدام میان روح و جسم دست‌به‌دست می‌شدم؛ گاهی با سردیِ جسم، و گاهی با گرمیِ روح. دلم می‌خواست پیشِ روح بمانم، اما این دنیای سرد و بی‌رحم، حضانتم را به جسم سپرده بود و این‌گونه شد که من، با خاطره‌ای از روح، در خانه‌ی جسم حبس شدم. سال‌ها گذشت... و هر روز، آن خاطرات شیرین، کم‌رنگ‌تر می‌شدند؛ دیگر خودم را نمی‌شناختم؛ سنگ‌دل، بی‌احساس، مغرور و خودخواه. با این‌همه، تنها دل‌خوشیِ من، گذرِ زمان بود و آخرین جمله‌ای که روح، هنگام خروج از دادگاه، در گوشم زمزمه کرد. به من قول داد که روزی بازمی‌گردد و من را با خودش خواهد برد. خواست صبور باشم، طاقت بیاورم. گفت دنیا تلاش می‌کند من را شبیه خودش کند: بی‌رحم، سرد و خاموش. اما اگر ببیند تسلیم نمی‌شوم، من را هم از خودش جدا می‌کند. گفت: « منتظرت می‌مانم… ». هر روزی که در این حبس می‌گذرد، عذاب بیشتری می‌کشم و پیرتر می‌شوم. هنوز تسلیم نشده‌ام. نمی‌خواهم من را هم مثل خودش فانی کند. هنوز باور دارم... هنوز باور دارم که روزی این شکنجه به پایان می‌رسد. روح بازمی‌گردد؛ و من را برای همیشه، با خودش خواهد برد.

دل‌نوشته‌. حسین امینی. 1404/11/19

Écriture du cœur – Hossein Amini – 2026/02/08

دل‌نوشته‌. حسین امینی. 1404/11/19

Dites-moi d'où il vient بهم بگید از کجا میاد Enfin je saurai où je vais بالاخره می‌فهمم به کجا می‌رم Maman dit que lorsqu'on cherche bien مامان می‌گه وقتی خوب بگردی On finit toujours par trouver آخرش همیشه پیداش می‌کنی Elle dit qu'il n'est jamais très loin می‌گه اون هیچ‌وقت خیلی دور نیست Qu'il part très souvent travailler که خیلی وقت‌ها می‌ره سرِ کار Maman dit "travailler, c'est bien" مامان می‌گه «کار کردن خوبه» Bien mieux qu'être mal accompagné خیلی بهتر از اینه که با آدم بدی همراه باشی Pas vrai? درسته؟ Où est ton papa? بابات کجاست؟ Dis-moi, où est ton papa? بهم بگو، بابات کجاست؟ Sans même devoir lui parler حتی بدون اینکه باهاش حرف بزنه Il sait ce qui ne va pas می‌دونه چی درست نیست Ah, sacré papa آه، بابای خاص / عجب بابایی Dis-moi, où es-tu caché? بهم بگو، کجا قایم شدی؟ Ça doit faire au moins mille fois que j'ai باید حداقل هزار بار شده باشه که من Compté mes doigts انگشت‌هامو شمردم Hey هی Où t'es, papaoutai? کجایی، بابا؟ (تکرار: ۸ بار) Quoi? Qu'on y croie ou pas چی؟ چه باورش بکنیم چه نکنیم Y aura bien un jour où on n'y croira plus یه روزی میاد که دیگه باورش نمی‌کنیم Un jour ou l'autre, on sera tous papas دیر یا زود، همه‌مون پدر می‌شیم Et d'un jour à l'autre, on aura disparu و از یه روز به روز دیگه، ناپدید می‌شیم Serons-nous détestables? آیا منفور خواهیم بود؟ Serons-nous admirables? یا تحسین‌برانگیز؟ Des géniteurs ou des génies? صرفاً تولیدکننده؟ یا نابغه؟ Dites-nous qui donne naissance aux irresponsables? بگید کی آدم‌های بی‌مسئولیت رو به دنیا میاره؟ Ah, dites-nous qui? آه، بگید کی؟ Tiens, tout le monde sait comment on fait des bébés ببین، همه می‌دونن بچه چطور به دنیا میاد Mais personne sait comment on fait des papas اما هیچ‌کس نمی‌دونه چطور «پدر» می‌سازن Monsieur je-sais-tout en aurait hérité, c'est ça آقای همه‌چیزدان انگار به ارث برده، نه؟ Faut l'sucer d'son pouce ou quoi? باید شستشو بمکی یا چی؟ (کنایه از بچگانه بودن) Dites-nous où c'est caché, ça doit بگید کجاست، حتماً Faire au moins mille fois qu'on a حداقل هزار بار شده که Bouffé nos doigts انگشت‌هامونو جویدیم (کنایه از استیصال) Hey هی Où t'es, papaoutai? کجایی، بابا؟ (تکرار: ۸ بار) Où est ton papa? ... Compté mes doigts بابات کجاست؟ … انگشت‌هامو شمردم

حسین‌ امینی. 1404/11/17

سبک: رئالیسم جادویی

ژانر: روانشناختی، درام، رازآلود

نويسنده: حسین امینی

تعداد صفحات: نامعلوم

1404/10/14

کجا میریم؟ وقتی خونه ای برای بازگشت نداریم؟ گل های زیر بتن مامان بهم بگو، کجا میریم؟

آیا ما واقعا می‌دونیم؟ یا همیشه وانمود به دونستن می‌کنیم؟ وقتی قلب گم میشه کجا میره؟ میره بین شک و تردید و یخبندان زمستانی؟ چرا همه روزها با هم قاطی میشن؟ مامان بهم بگو

فرای طوفان، اونجاست عشق، عشق، عشق وقتی آسمون باز میشه همه چیز دوباره آروم میشه و همه چی خوبه

کجا رفت؟ شادی، آن ریسمان شکننده وقتی می‌لرزه و می‌شکنه مامان بهم بگو کجا رفت؟

چرا وقتی فقط یه خورده نسبت به قبل بزرگتر میشیم دنیا اینقدر وسیع به نظر میاد؟ چی به سر رویاهایی که از دست میرن میاد؟ و خاطراتی که فراموش می‌کنیم؟ همیشه این سوالات رو خواهم داشت؟ شاید تبدیلشون کنم به یه آهنگ مامان بهم بگو

فرای طوفان، اونجاست عشق، عشق، عشق وقتی آسمون باز میشه همه چیز دوباره آروم میشه و همه چی خوبه