اُمُلِستان

خب دوستان سفری در پیش دارم که تنهایی نمیخوام برم اگه‌ کسی هست و مایله باهم بریم یه ندا بده @lllIIlIlllII مخلص

از سواطیلی که دارن با جمله شهریاری اکلیل می‌رینن سوال دارم؛ مگه بحرین مال ننه محمدرضا پهلوی بود که داد رفت؟!

چرا نمی‌نویسم؟ چون داستان دیگر از نوشتن گذشته وضعیت این شکلی است که موشک‌ آمریکایی بچه‌‌ای را کشته و حالا مادرش ضمن تبرئه‌ی آمریکا، جمهوری اسلامی را مقصر کشته شدن فرزندش می‌داند. یعنی از بغض جمهوری اسلامی حاضر نیست از عشق به قاتل بچه‌اش دست بکشد. این تصویر بخشی از جامعه‌ی ماست. جامعه ایران، از این بیماران روانی کم ندارد. یک مشت کودنِ بی‌فهم و شعورِ پرمدعای عربده‌کشِ همیشه طلبکار که تصمیمشان را برای نفهمیدن گرفته‌اند. این جامعه کارش با نوشتن پیش نمی‌رود.‌ این جامعه تحلیل و نقد و فکر کردن به کارش نمی‌آید. این جامعه قبل از هر چیز باید تمیز شود. تصفیه شود.‌ پاکسازی شود. آن هم نه از سر ناچاری. نه چیزی شبیه دی‌ماه پارسال. تسویه‌ باید فکر شده باشد. باید برنامه‌ریزی شده باشد. باید در باب «حق حیات»، تجدیدنظرهای جدی کرد. خیلی جدی این روزها دارم ارزش زندگی آدم‌ها را روی چرتکه می‌اندازم. و راستش نتیجه‌ی این فکر کردن‌ها این است که برای سلامت جامعه، سلب حق حیات از گروهی از افراد، عین عدالت است. چرا باید اجازه داد حق حیاتِ یک زامبی که از ترامپ کمک می‌خواهد و با بمباران هلهله می‌کند، حیات جمعیِ ایرانیان را تحت تاثیر قرار بدهد؟ حتما جمع بر فرد ارجحیت دارد. تازه دارم مساله‌ی ذهنی هیتلر را می‌فهمم. هیتلر - فارغ از اینکه قضاوتش چقدر درباره یهودی‌ها درست بود - به این نقطه رسیده بود که خیر جمعی آلمانی‌ها با بیماری درمان ناپذیر یهود، جمع‌نشدنی است. و طبیعتا خیر جمعی اولویت دارد بر امیال آن اقلیت. حس میکنم ما هم در همان موقعیتیم. و صد البته هزاران بار محق‌تر از هیتلر. هیتلر رقص یهودی‌ها بر پیکر تکه‌تکه‌شده‌ی کودکان آلمانی را ندید. ما رقص و پایکوبی زامبی‌ها بر پیکر بچه‌های میناب را دیدیم. باید فکر راه حل باشیم. ایران با وجود این مزاحم‌ها، نجات نخواهد یافت. راه نجات اکثریت جامعه ایران، باز شدن مسیر برای سلب حق حیات از زامبی‌هاست.

عقل می‌خواست کز آن شعله چراغ افروزد برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

دوستان جسارتا خدا از این چیزی که ما فکر میکنیم خیلی سخت گیر تره بعدا نگید نگفتی

رمضان است نباید به سر بام روی ماه من مجتهدان در پی دیدار تواند.

این توییت‌های ناله‌ای چیه واسه اشک‌های عادل فردوسی پور می‌زنید؟ اگه واقعا براش ناراحتید پاشید بخاطر اشک‌هاش برقصید این عزاداری واقعی شماس

چنل باز شد البته اگه باز ساواکی های عزیز عصبیمون نکنن❤️

اما پسر رو میشد دید هنوزم غرقه در خون تموم شب رو جنگید اون چون تموم کاری که بلد بود جنگیدن بود

ناموس من را نگذار او فقط مال من و تام و چند نفر دیگر است

جهل بی خردی نادانی فرقه های عرفانی ضاله گول این اراجیف رو نخورید

«نه به جنگ» و کوفت بی‌شرفا