سَـطـرِخامـوش

ما زنده‌هایی هستیم که زندگی نمی‌کنیم و مرده‌هایی هستیم که خاکمون نکردن. -داستایفسکی.

عقربه‌های ساعت ایستاد و در نهایت فقط خودش ماند، در اقیانوسی از نیستی؛ جایی که حتی خاطره‌ها هم جرئتِ ماندن نداشتند. سکوت، آرام‌آرام دورش حلقه زد و او فهمید گاهی آدم نمیمیرد؛ فقط آن‌قدر از جهان فاصله می‌گیرد که دیگر هیچ‌کس صدای افتادنش را نمیشنود.

رفتن آدما برام بی معنی شده

از تو خواهم گذشت آن روز که باد، عطرِ پیراهنت را از یادِ کوچه‌ها ببرد و چشم‌هایت دیگر مرا در میانِ تمامِ جهان جست‌وجو نکنند.

هل

چرا هر غزل که به نامِ ایران سرودیم، قافیه‌اش به اندوه رسید؟

من تمام شده‌ام؛ جایی میانِ ماندن و رفتن، همان‌جا که دیگر هیچ دلیلی برای ادامه‌دادن باقی نمی‌ماند.

چرا قرعه‌ی اندوه، همیشه به نامِ ما افتاد؟

بگما

هلنم

‌ تو کیستی؟

همه را بیازمودم ز تو خوشترم نیامد چو فرو شدم به دریا چو تو گوهرم نیامد -مولانا

آهوان گم شدند در شب دشت آه از آن رفتگان بی برگشت ... -سایه