سَرمَد

مغزم این روزا خیلی نمی‌مغزِ.

من آدما رو می‌بخشم، همیشه می‌بخشم چون فکر می‌کنم راحتی‌ای که توی بخشیدن هست، توی انتقام نیست.

هیچوقت یادت نره که چرا و با چه هدفی پا به این راه گذاشتی.

شما هم وقتی به حالت کوه‌ها نگاه میکنین نیم رخ آدم‌هارو می‌بینین؟

🖤

اینکه مجبورم عادی جلوه بدم بهم احساس حقارت می‌ده، احساس شرم.

نشد، نتونستن.

در عزای مردم بی‌گناه می‌رقصی؟ باشد که در عزایت برقصند.

خانم هایده درست می‌گفت غم با ما زاده شده مارو رها نمی‌کنه...رها نمی‌کنه.

به گریه بود گریه می‌کردم ولی خیلی بیشتر... خیلی...

می‌رقصیدن

داشتن می‌رقصیدن

نتونستین خوشحالیتون رو ادامه بدین نتونستین امشبتون رو همون‌طور که باید به صبح برسونین...

تازه خبرها رو چک کردم:) امشب جایی در جنوب چراغ‌های عروسی روشن بود و آدم‌ها برای شادی کنار هم جمع شده بودن اما انگار حتی شادیِ مردممون هم از گزندِ این روزها در امان نیست چطور ممکنه یه عروسی به‌جای خاطره‌ی خنده‌ها، با خاطره‌ی داغ و سوگ و نبودن آدم‌ها تموم بشه؟چطور… موقعی که فهمیدم انگار یه چاقوی داغ رو گذاشتن وسط قلبم یه جوری که هنوز نمی‌فهمم چطور باید هضمش کنم چطور باید از کنار این همه داغ رد بشم نمی‌دونم واقعا نمی‌دونم تا کی قراره این‌همه داغ سهم مردممون از زندگی باشه.

آه عزیزکم، به امشب عروسی‌ات فکر می‌کنم، تو اهل جنوب بودی، معمولا جنوبی‌ها روی دستانشان حنا می‌کشند، به حنای روی دست‌هایت فکر می‌کنم، به غمی که تحمل کرده‌ای فکر می‌کنم، به هلهله و شادی آن جشن عزا، به خراب شدن جشن آرزوهایت، به همه این‌ها فکر می‌کنم و قلبم می‌سوزد، گویا که این سوختن هیچوقت تمام نمی‌شود. لعنت به آنکه تورا عزادار جشن خودت کرد.

لعنت بر من که تو ایرانم

تَی دیدَگ مَنی ارواحِ.