Οὐρανία

𝟏. 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭. 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐊𝐧𝐢𝐠𝐡𝐭𝐬. 𝐌𝐮𝐬𝐢𝐜 𝐛𝐲 𝐏𝐫𝐨𝐤𝐨𝐟𝐢𝐞𝐯. 𝐏𝐞𝐫𝐟𝐨𝐫𝐦𝐞𝐝 𝐛𝐲 𝐭𝐡𝐞 𝐙𝐮𝐫𝐢𝐜𝐡 𝐁𝐚𝐥𝐥𝐞𝐭, 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐜𝐡𝐨𝐫𝐞𝐨𝐠𝐫𝐚𝐩𝐡𝐲 𝐛𝐲 𝐂𝐡𝐫𝐢𝐬𝐭𝐢𝐚𝐧 𝐒𝐩𝐮𝐜𝐤. 𝟐. 𝐓𝐡𝐞 𝐃𝐚𝐧𝐜𝐞 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐊𝐧𝐢𝐠𝐡𝐭𝐬 𝐢𝐧 𝐏𝐫𝐨𝐤𝐨𝐟𝐢𝐞𝐯’𝐬 𝐛𝐚𝐥𝐥𝐞𝐭 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐚 𝐪𝐮𝐢𝐧𝐭𝐞𝐬𝐬𝐞𝐧𝐭𝐢𝐚𝐥 𝐞𝐱𝐚𝐦𝐩𝐥𝐞 𝐨𝐟 𝟐𝟎𝐭𝐡-𝐜𝐞𝐧𝐭𝐮𝐫𝐲 𝐑𝐮𝐬𝐬𝐢𝐚𝐧 𝐨𝐫𝐜𝐡𝐞𝐬𝐭𝐫𝐚𝐥 𝐦𝐮𝐬𝐢𝐜. 𝟑. 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 𝐁𝐚𝐥𝐜𝐨𝐧𝐲 𝐏𝐚𝐬 𝐝𝐞 𝐝𝐞𝐮𝐱 𝐂𝐡𝐨𝐫𝐞𝐨𝐠𝐫𝐚𝐩𝐡𝐲: 𝐊𝐞𝐧𝐧𝐞𝐭𝐡 𝐌𝐚𝐜𝐌𝐢𝐥𝐥𝐚𝐧 𝐏𝐞𝐫𝐟𝐨𝐫𝐦𝐞𝐫𝐬: 𝐘𝐚𝐬𝐦𝐢𝐧𝐞 𝐍𝐚𝐠𝐡𝐝𝐢 | 𝐌𝐚𝐭𝐭𝐡𝐞𝐰 𝐁𝐚𝐥𝐥 🩰 «رقص شوالیه‌ها» از باله «رومئو و ژولیت»، صحنه‌ای که در قالب فرم «روندو» تصنیف شده است؛ پرتره‌ای گروهی که در مقام توصیفی کلی، بازتاب‌دهنده‌ی خوی و خصلت فئودال‌ها (به‌ویژه خاندان کاپولت و شخصیت تیبالت) است. پروکوفیف با پیروی از قوانین این ژانر، با اندیشه‌ای دقیق در تمامی جزئیات نمایش، و با ایفای نقشی همچون یک موسیقیدان-دراماتورژِ تمام‌عیار، تصمیم گرفت تا کاراکتر خاندان کاپولت، یکی از دو خاندانِ متخاصم ورونایی را در قالب مارشی وزین، در «رقص شوالیه‌ها» به تصویر بکشد.

🎞"𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭," 𝟏𝟗𝟔𝟖  𝐃𝐢𝐫𝐞𝐜𝐭𝐨𝐫: 𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐨 𝐙𝐞𝐟𝐟𝐢𝐫𝐞𝐥𝐥𝐢. فیلم «رومئو و ژولیت» به کارگردانی فرانکو زفیرلی، وفادارترین اقتباس سینمایی از نمایشنامه شکسپیر است. داستان در ورونا می‌گذرد: رومئو (𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨) و ژولیت (𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭) از دو خانواده دشمن عاشق هم می‌شوند، مخفیانه ازدواج می‌کنند، اما پس از کشته شدن پسرعموی ژولیت به دست رومئو، او تبعید می‌شود. ژولیت برای فرار از ازدواج اجباری، داروی مرگ‌آسا می‌خورد و رومئو که او را مرده می‌بیند، خودکشی می‌کند. ژولیت پس از بیداری، با دیدن مرگ رومئو، خود را با خنجر می‌کشد.

🖼𝟏. "𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭" 𝟏𝟕𝟕𝟖. ©𝐁𝐞𝐧𝐣𝐚𝐦𝐢𝐧 𝐖𝐞𝐬𝐭 (𝟏𝟕𝟑𝟖 - 𝟏𝟖𝟐𝟎) 🖼𝟐. "𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭" 𝟏𝟖𝟗𝟎. ©𝐊𝐨𝐧𝐬𝐭𝐚𝐧𝐭𝐢𝐧 𝐌𝐚𝐤𝐨𝐯𝐬𝐤𝐲 (𝟏𝟖𝟑𝟗–𝟏𝟗𝟏𝟓) 🖼𝟑. 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 𝐅𝐚𝐫𝐞𝐰𝐞𝐥𝐥 𝟏𝟖𝟖𝟒. ©𝐄𝐥𝐞𝐚𝐧𝐨𝐫 𝐅𝐨𝐫𝐭𝐞𝐬𝐜𝐮𝐞-𝐁𝐫𝐢𝐜𝐤𝐝𝐚𝐥𝐞 (𝟏𝟖𝟕𝟐-𝟏𝟗𝟒𝟓) 🖼𝟒. "𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 𝐨𝐧 𝐭𝐡𝐞 𝐁𝐚𝐥𝐜𝐨𝐧𝐲," 𝟏𝟖𝟖𝟔. ©𝐉𝐮𝐥𝐢𝐮𝐬 𝐊𝐫𝐨𝐧𝐛𝐞𝐫𝐠 (𝟏𝟖𝟓𝟎–𝟏𝟗𝟐𝟏) 𝐅𝐨𝐫 𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐰𝐚𝐬 𝐚 𝐬𝐭𝐨𝐫𝐲 𝐨𝐟 𝐦𝐨𝐫𝐞 𝐰𝐨𝐞 𝐭𝐡𝐚𝐧 𝐭𝐡𝐢𝐬 𝐨𝐟 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 𝐚𝐧𝐝 𝐡𝐞𝐫 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨. 🎩𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦 𝐒𝐡𝐚𝐤𝐞𝐬𝐩𝐞𝐚𝐫𝐞 چرا که هرگز داستانی اندوه‌بارتر از داستان ژولیت و رومئوی او نبوده است. 🎩ویلیام شکسپیر

𝐓𝐡𝐞 𝐅𝐞𝐢𝐠𝐧𝐞𝐝 𝐃𝐞𝐚𝐭𝐡 𝐨𝐟 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭  (𝟏𝟖𝟓𝟖) ©𝐅𝐫𝐞𝐝𝐞𝐫𝐢𝐜 𝐋𝐞𝐢𝐠𝐡𝐭𝐨𝐧(𝟏𝟖𝟑𝟎–𝟏𝟖𝟗𝟔) 𝐁𝐫𝐢𝐭𝐚𝐢𝐧 | 𝐕𝐢𝐜𝐭𝐨𝐫𝐢𝐚𝐧 𝐀𝐜𝐚𝐝𝐞𝐦𝐢𝐜𝐢𝐬𝐦 📍𝐀𝐫𝐭 𝐆𝐚𝐥𝐥𝐞𝐫𝐲 𝐨𝐟 𝐒𝐨𝐮𝐭𝐡 𝐀𝐮𝐬𝐭𝐫𝐚𝐥𝐢𝐚, 𝐀𝐝𝐞𝐥𝐚𝐢𝐝𝐞 مرگِ ساختگیِ ژولیت اثر فردریک لیتون، این تابلو صحنه‌ای از تراژدی مشهور شکسپیر، «رومئو و ژولیت»، را به تصویر می‌کشد که ژولیت با نوشیدن معجونی ویژه، وانمود می‌کند مرده است. این معجون او را به مدت سه روز به خوابی شبیه مرگ فرو می‌برد تا از ازدواج با پاریس بگریزد و دوباره به رومئو بپیوندد و همراه او از ورونا بگریزد.

"𝐓𝐡𝐞 𝐋𝐚𝐬𝐭 𝐊𝐢𝐬𝐬 𝐨𝐟 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭" (𝟏𝟖𝟐𝟑) ©𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐞𝐬𝐜𝐨 𝐇𝐚𝐲𝐞𝐳 (𝟏𝟕𝟗𝟏_ 𝟏𝟖𝟖𝟐) 𝐈𝐭𝐚𝐥𝐲 | 𝐑𝐨𝐦𝐚𝐧𝐭𝐢𝐜𝐢𝐬𝐦 📍𝐕𝐢𝐥𝐥𝐚 𝐂𝐚𝐫𝐥𝐨𝐭𝐭𝐚, 𝐓𝐫𝐞𝐦𝐞𝐳𝐳𝐨 هایِز، عاشقان را در سپیده‌دمِ پس از ازدواج پنهانی‌شان به تصویر می‌کشد؛ پس از تنها شبی که فرصت باهم‌بودن داشته‌اند. رومئو به‌سبب کشتن تیبالت، پسرعموی ژولیت، از ورونا تبعید شده و اگر در شهر بماند، جانش در خطر است. رومئو خود را برای گریختن از پنجره‌ی اتاق ژولیت آماده می‌کند. حالت بدن آن دو، تفاوتِ واکنششان به جدایی را نشان می‌دهد، رومئو با یک پا رو به پنجره و آماده‌ی رفتن است، اما دست‌هایش را برای بوسه‌ای واپسین به سوی ژولیت بازمی‌گرداند. ژولیت، چنان‌که گویی می‌خواهد با نیروی آغوشش زمان را از حرکت بازدارد، خود را به دور او پیچیده است. لباس‌های رهاشده‌شان نیز صمیمیتِ خصوصیِ آن لحظه را آشکار می‌کند. در پس‌زمینه، دایه با چراغی در دست آمده است تا هشدار دهد که لیدی کاپولت نزدیک می‌شود؛ نور صبح، که معمولاً نویدِ آغازی تازه است، اینجا تنها جداییِ عاشقان را رقم می‌زند و آنان را به سوی سرنوشتی مرگبار می‌راند. آن‌ها بی‌آنکه بدانند، آخرین بوسه‌شان را با یکدیگر قسمت می‌کنند.

𝐓𝐡𝐞 𝐑𝐞𝐜𝐨𝐧𝐜𝐢𝐥𝐢𝐚𝐭𝐢𝐨𝐧 𝐨𝐟 𝐭𝐡𝐞 𝐌𝐨𝐧𝐭𝐚𝐠𝐮𝐞𝐬 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐂𝐚𝐩𝐮𝐥𝐞𝐭𝐬 𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐞 𝐃𝐞𝐚𝐝 𝐁𝐨𝐝𝐢𝐞𝐬 𝐨𝐟 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭. 𝟏𝟖𝟓𝟓 ©𝐅𝐫𝐞𝐝𝐞𝐫𝐢𝐜 𝐋𝐞𝐢𝐠𝐡𝐭𝐨𝐧 (𝟏𝟖𝟑𝟎–𝟏𝟖𝟗𝟔) آشتی میان خاندان‌های مونتاگو و کاپولت‌ بر پیکر رومئو و ژولیت اثر فردریک لیتون ژولیت از خاندان کاپولت ها و رومئو از خاندان مونتاگوها ساکن ورونا، از شهرهای ایتالیا بودند.   هنرمند، اندوهِ فقدان را از طریق فیگورها و حالات چهره‌ی شخصیت‌ها به تصویر کشیده است. آغوش پس از مرگِ عاشقانی که چنان لطیف است، بغضی در گلو می‌نشاند و اشک بر چشمان بیننده جاری میکند. 𝐈𝐭’𝐬 𝐞𝐚𝐬𝐲 𝐟𝐨𝐫 𝐬𝐨𝐦𝐞𝐨𝐧𝐞 𝐭𝐨 𝐣𝐨𝐤𝐞 𝐚𝐛𝐨𝐮𝐭 𝐬𝐜𝐚𝐫𝐬 𝐢𝐟 𝐭𝐡𝐞𝐲’𝐯𝐞 𝐧𝐞𝐯𝐞𝐫 𝐛𝐞𝐞𝐧 𝐜𝐮𝐭. 📖𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 ✍🏾𝐒𝐡𝐚𝐤𝐞𝐬𝐩𝐞𝐚𝐫𝐞 آسان است که تمسخرِ زخم‌ها کنی اگر هیچگاه زخمی نخورده باشی. 📖رومئو و ژولیت ✍🏾شکسپیر

"𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭", 𝟏𝟖𝟖𝟒  ©𝐄𝐧𝐠𝐥𝐢𝐬𝐡 𝐚𝐫𝐭𝐢𝐬𝐭: 𝐅𝐫𝐚𝐧𝐤 𝐁𝐞𝐫𝐧𝐚𝐫𝐝 𝐃𝐢𝐜𝐤𝐬𝐞𝐞 (𝐅𝐫𝐚𝐧𝐜𝐢𝐬 𝐁𝐞𝐫𝐧𝐚𝐫𝐝 𝐃𝐢𝐜𝐤𝐬𝐞𝐞, 𝟏𝟖𝟓𝟑 – 𝟏𝟗𝟐𝟖)  𝐎𝐢𝐥 𝐨𝐧 𝐜𝐚𝐧𝐯𝐚𝐬; 𝟏𝟕𝟏 × 𝟏𝟏𝟖 𝐜𝐦  📍𝐒𝐨𝐮𝐭𝐡𝐚𝐦𝐩𝐭𝐨𝐧 𝐂𝐢𝐭𝐲 𝐀𝐫𝐭 𝐆𝐚𝐥𝐥𝐞𝐫𝐲, 𝐒𝐨𝐮𝐭𝐡𝐚𝐦𝐩𝐭𝐨𝐧, 𝐔𝐧𝐢𝐭𝐞𝐝 𝐊𝐢𝐧𝐠𝐝𝐨𝐦 𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐚 𝐭𝐫𝐚𝐠𝐞𝐝𝐲 𝐰𝐫𝐢𝐭𝐭𝐞𝐧 𝐛𝐲 𝐖𝐢𝐥𝐥𝐢𝐚𝐦 𝐒𝐡𝐚𝐤𝐞𝐬𝐩𝐞𝐚𝐫𝐞 𝐞𝐚𝐫𝐥𝐲 𝐢𝐧 𝐡𝐢𝐬 𝐜𝐚𝐫𝐞𝐞𝐫 𝐚𝐛𝐨𝐮𝐭 𝐭𝐰𝐨 𝐲𝐨𝐮𝐧𝐠 𝐈𝐭𝐚𝐥𝐢𝐚𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐫-𝐜𝐫𝐨𝐬𝐬𝐞𝐝 𝐥𝐨𝐯𝐞𝐫𝐬 𝐰𝐡𝐨𝐬𝐞 𝐝𝐞𝐚𝐭𝐡𝐬 𝐮𝐥𝐭𝐢𝐦𝐚𝐭𝐞𝐥𝐲 𝐫𝐞𝐜𝐨𝐧𝐜𝐢𝐥𝐞 𝐭𝐡𝐞𝐢𝐫 𝐟𝐞𝐮𝐝𝐢𝐧𝐠 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞𝐬. 𝐈𝐭 𝐰𝐚𝐬 𝐚𝐦𝐨𝐧𝐠 𝐒𝐡𝐚𝐤𝐞𝐬𝐩𝐞𝐚𝐫𝐞'𝐬 𝐦𝐨𝐬𝐭 𝐩𝐨𝐩𝐮𝐥𝐚𝐫 𝐩𝐥𝐚𝐲𝐬 𝐝𝐮𝐫𝐢𝐧𝐠 𝐡𝐢𝐬 𝐥𝐢𝐟𝐞𝐭𝐢𝐦𝐞 𝐚𝐧𝐝, 𝐚𝐥𝐨𝐧𝐠 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐇𝐚𝐦𝐥𝐞𝐭, 𝐢𝐬 𝐨𝐧𝐞 𝐨𝐟 𝐡𝐢𝐬 𝐦𝐨𝐬𝐭 𝐟𝐫𝐞𝐪𝐮𝐞𝐧𝐭𝐥𝐲 𝐩𝐞𝐫𝐟𝐨𝐫𝐦𝐞𝐝 𝐩𝐥𝐚𝐲𝐬. 𝐓𝐨𝐝𝐚𝐲, 𝐭𝐡𝐞 𝐭𝐢𝐭𝐥𝐞 𝐜𝐡𝐚𝐫𝐚𝐜𝐭𝐞𝐫𝐬𝐚𝐫𝐞 𝐫𝐞𝐠𝐚𝐫𝐝𝐞𝐝 𝐚𝐬 𝐚𝐫𝐜𝐡𝐞𝐭𝐲𝐩𝐚𝐥 𝐲𝐨𝐮𝐧𝐠 𝐥𝐨𝐯𝐞𝐫𝐬. «رومئو و ژولیت» تراژدی‌ای است که ویلیام شکسپیر در آغاز دوران نویسندگی‌اش نوشت. داستان دربارهٔ دو دلدادهٔ جوان ایتالیایی است که بختی شوم در انتظارشان است و مرگشان سرانجام به دشمنی میان خانواده‌هایشان پایان می‌دهد. این نمایشنامه در زمان حیات شکسپیر از محبوب‌ترین آثار او بود و همراه با «هملت» از نمایشنامه‌هایی است که بیش از همه روی صحنه رفته‌اند. امروزه شخصیت‌های اصلی آن نمونه‌های آرمانیِ دلدادگان جوان به شمار می‌روند.

"𝐓𝐡𝐞 𝐊𝐢𝐬𝐬" 𝐨𝐢𝐥𝐩𝐚𝐢𝐧𝐭𝐢𝐧𝐠 ©𝐍𝐢𝐤𝐨𝐥𝐚𝐲 𝐍𝐢𝐧𝐨𝐯 (𝟏𝟗𝟔𝟐) 𝐢𝐬 𝐚 𝐁𝐮𝐥𝐠𝐚𝐫𝐢𝐚𝐧 𝐟𝐢𝐠𝐮𝐫𝐚𝐭𝐢𝐯𝐞 𝐩𝐚𝐢𝐧𝐭𝐞𝐫. [𝐤𝐢𝐬𝐬𝐞𝐬 𝐡𝐞𝐫] 𝐑𝐎𝐌𝐄𝐎: 𝐓𝐡𝐮𝐬 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐦𝐲 𝐥𝐢𝐩𝐬, 𝐛𝐲 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐞, 𝐦𝐲 𝐬𝐢𝐧 𝐢𝐬 𝐩𝐮𝐫𝐠𝐞𝐝. 𝐉𝐔𝐋𝐈𝐄𝐓: 𝐓𝐡𝐞𝐧 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐦𝐲 𝐥𝐢𝐩𝐬 𝐭𝐡𝐞 𝐬𝐢𝐧 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐭𝐨𝐨𝐤. 𝐑𝐎𝐌𝐄𝐎: 𝐒𝐢𝐧 𝐟𝐫𝐨𝐦 𝐭𝐡𝐲 𝐥𝐢𝐩𝐬? 𝐎 𝐭𝐫𝐞𝐬𝐩𝐚𝐬𝐬 𝐬𝐰𝐞𝐞𝐭𝐥𝐲 𝐮𝐫𝐠𝐞𝐝! 𝐆𝐢𝐯𝐞 𝐦𝐞 𝐦𝐲 𝐬𝐢𝐧 𝐚𝐠𝐚𝐢𝐧. [𝐭𝐡𝐞𝐲 𝐤𝐢𝐬𝐬 𝐚𝐠𝐚𝐢𝐧] ✍🏾𝐒𝐡𝐚𝐤𝐞𝐬𝐩𝐞𝐚𝐫𝐞 📖𝐑𝐨𝐦𝐞𝐨 𝐚𝐧𝐝 𝐉𝐮𝐥𝐢𝐞𝐭 (𝐚𝐜𝐭 𝟏, 𝐬𝐜𝐞𝐧𝐞 𝟓) [پس از بوسیدن ژولیت] رومئو: اکنون با لبان تو گناه از لبانم پاک شده است. ژولیت: پس لبان من گناهی را که گرفت با خود دارد. رومئو: گناه از لبان من؟ آه لطافتِ تو خبط را برمی‌انگیزد؛ گناهم را دگربار بمن بده. [دوباره او را می بوسد] ✍🏾شکسپیر 📖رومئو و ژولیت (پرده اول، صحنه پنجم)

𝐁𝐫𝐞𝐚𝐬𝐭 𝟏𝟗𝟐𝟐 𝐏𝐡𝐨𝐭𝐨𝐠𝐫𝐚𝐩𝐡𝐞𝐫 | 𝐄𝐝𝐰𝐚𝐫𝐝 𝐖𝐞𝐬𝐭𝐨𝐧 (𝟏𝟖𝟖𝟔 _ 𝟏𝟗𝟓𝟖) این عکس یکی از گرانبهاترین عکس‌های جهان به شمار می‌رود. در سال ۲۰۰۵، ارزش آن بیش از ۸۰۰ هزار دلار بود. همین‌جا بمان عشقم همین‌گونه که هستی بمان و تنها، به من نگاه کن! نگاه کردن، عشق است. برهنه‌ام؛ برهنه‌ام تا برای تو راه باشم این‌گونه برهنه و تن به تن بگذار نفس‌هایم روی تنت سیر کند... چشم‌هایت سینه‌های برهنه‌ات لب‌هایت... همین‌گونه بیا و در بسترم، کنارم بخواب و ببوس مرا بی‌وقفه باز هم بلندبلند ببوس مرا آری؛ عشق، همین سفرهای طولانی را می‌طلبد هر لحظه سوی خود بِکش مرا بِکش تا بدانم سهمِ توام تا بدانی سهمِ منی این‌گونه محکم این‌گونه گرم سمت خود بِکش مرا...! ✍🏾 ایلهان برک

‌ 🗯 ‌همگان بر این باورند که هنرها فایده‌های اجتماعی و فردی بسیار ارزشمندی دارند، یکی از معیارهای سنجش پختگی، حساسیت، و پیچیدگی جوامع؛ عظمت هنرمندان بزرگ آن و در مقیاسی وسیع‌تر، میزان حمایت دولت و ملت از هنرهاست. درعین‌حال، کسی که به هیچ‌ یک از هنرها علاقه ندارد بی‌بهره از کمال است. اگر هنر را به تعاریف و تفاسیر ضیق و نخبه‌گرایانه محدود نکنیم، مردم خودشان به هنرها دلبستگی دارند، این دلبستگی مهم است؛ زیرا به آنان هویت می‌بخشد و تعامل با سایر انسان‌ها را برایشان تسهیل می‌کند. درواقع، آفرینش هنرها یا مواجهه با آن‌ها در رشد روانی، عاطفی، و اخلاقی افراد و نیز در بهزیستی آنان نقش مهمی دارد. اما اثبات اهمیت هنر کاری ساده نیست، تولید و مصرف هنر نقش مستقیمی در بقای ما ندارد؛ درحقیقت، بسیاری از هنرها آشکارا به دغدغه‌های معمول و متعارف ما ربطی ندارند. هنر، برخلاف علم و فنّاوری، ارزش مستقیم و کاربردی ندارد، وانگهی، ثمرات هنر معمولاً نصیب کسانی می‌شود که برای خود هنر و تحسین یگانگی آن به هنر رو می‌آورند، نه آنان که هنر را صرفاً وسیلۀ رسیدن به غایات بیرونی می‌دانند. 📖 فلسفه هنر ✍🏾 استیون دیویس 🔁 محمدرضا ابوالقاسمی