My Head

یدونه عکس عجیب گرفتم خودم موندم چجوری اینو گرفتم

دلم برای آدم بودن و "ماشینِ تحمل کردن" نبودن، تنگ شده. دلم برای آدم بودن و ارتباط داشتن تنگ شده. دلم برای آدم بودن و مظهر مقاومت نبودن تنگ شده. دلم حتی برای چیزهایی که تجربه نکردیم، مثل آزاد زیستن، هم تنگ شده. و آدم‌هایی که توی این چنل صدا ندارن و خیلی وقته که نمی‌تونن چیزی بگن، دلشون برای خیلی چیزهای بیشتر از این‌ها هم تنگ شده. و من به روزی فکر می‌کنم و برای روزی تلاش می‌کنم که هیچکس دیگه هیچوقت مجبور نباشه همچین چیزی رو تجربه کنه. و یکی از هزاران احساسی که تجربه می‌کنم، بعد از خشم بزرگ و غم بزرگ و دادخواهی بزرگ، دلتنگیه. دلتنگی برای آدم‌هایی که می‌تونستیم باشیم و نیستیم، چون هیچ‌چیز عادی نیست، به درستی و سختی.

هیچ‌چیزی رو اون‌قدر زیاد دوست نداشته باش، باشه؟ وگرنه به امتحان کشیده می‌شی.

ظاهرا آدم خوبی بودن، گاهی اشتباه فهمیده می‌شه؛ انگار باید همیشه ببخشی، همیشه بفهمی، همیشه کوتاه بیای، همیشه سکوت کنی. من خیلی وقته که دیگه برای اثبات اینکه آدم خوبی هستم، همه‌چیز رو تحمل نمی‌کنم.

بعضی آدما مثل استویا می‌مونن؛ شیرینن، اما واقعی نیستن.

‏دیدی گاهی وقتا تیتراژ فیلم رو هم نگاه می‌کنی به امید پایانی بهتر؟ شب‌بیداری همین حکم رو داره.

یک ماه از تیر گذشت؛ انگار همین دیروز بود، اما تیرهای دی تا ابد توی ذهنمون موندگارن.

با آدمای بی‌نزاکت نانایی رفتار نکن، چون آخرش یه بانانایی می‌کنن تو مغزت.

همیشه از سرِ کار که می‌رسم خونه، چایی و شیرینی می‌خورم؛ هرکی ببینه فکر می‌کنه دارم عصرونه می‌خورم، ولی در واقع دارم بغضامو با شکر می‌پوشونم که پایین برن.

زادروزت خجسته باد #رضا_اسدی ، تو مثلِ من حسابدار بودی و من الان می‌فهمم که چه بی‌حساب و کتابه این دنیا که دیگه پیشِ ما نیستی.