My Head

‏من و وسیله‌ای که اگه همسرنازم چیزی به‌غیر از «چشم» بهم بگه، باهاش نوازشش می‌کنم:

من پرخوری ندارم؛ فقط نمی‌تونم یه گاز کج روی غذا رو نادیده بگیرم، واسه همین آخرش کل غذا قربانیِ وسواسِ قرینه‌سازیم می‌شه.

عجب بدبخت‌هایی هستیم که همزمان گیر پسران محمد و موسی و عیسی افتادیم.

ما هی می‌خوایم زندگی رو راحت بگیریم، ولی گرونی اجازه نمی‌ده. قبلاً هفته‌ای چهار بار می‌رفتم کافه، الان شده دو بار؛ نه چون کمتر دوستش دارم، چون یه بیرون رفتن ساده هم دیگه ساده نیست و هزینه‌ش بالاست اما موندن تو خونه منو دپرس می‌کنه. می‌ترسم تفریح‌های سادمون هم بشن آرزو. کاش نجات پیدا کنیم. کاش.

و انقدر

حال کردم باهاش

تو میگی روانت سالمه ولی حافظه‌ت روی چیزایی که باید فراموش کنی، اشتراک پریمیوم داره.