ناتموم؛

داره برف می‌باره و از ذوق دیدنش خوابم نمیبره.

من فکر می‌کنم آدم‌های دویست سال بعد آدمایی هستن که سخت‌تر از ما زندگی می‌کنن. همونطور که ما با بیشتر شدن زرق و برق دنیا نسبت به اجدادمون زندگی رو سخت‌تر گرفتیم. نمیدونم دویست سال بعد دنیا چه شکلیه، اصلا آدمی وجود داره یا اینکه تعداد ربات‌ها از آدم‌ها بیشتر شده. ولی احساس میکنم به تعداد هر آدمی که میاد و از این دنیا میره، زمین خواه و ناخواه به جای غمگین‌تری‌ تبدیل میشه. از طرف من به آدم‌های دویست سال بعد؛ در لحظه زندگی کنید و هیچ‌چیز این دنیا رو جدی نگیرید.

از موقعی که فهمیدم جدیداً همه لیلیوم دوست شدن؛ دیگه گل موردعلاقم نیست. اصلا میدونی چیه؟ من همیشه چیزایی رو دوست داشتم که دیگران کمتر دوسش داشتن. هرچیزی که همه طرفدارش باشن، من رو سرد میکرد.

آدمایی که "فقط خودشون مهمن"، با من جور در نمیان.

چند روز پیش پنجره رو باز کرده بودم، وایستاده بودم بیرون رو میدیدم و با خودم زمزمه کنان می‌گفتم کاش این کوه‌ها رو برفی میدیدم.

پنجره اتاقم رو باز کردم، بگو چی دیدم؟ بله، این صحنه زیبارو .

یه سری دوست جدید میخوام که باهاشون کریسمس بازی کنم. یعنی اینکه؛ اونام اینجوری باشن که از جینکول‌ پینگول کریسمسی خوششون بیاد و ذوق و اشتیاق داشته باشن براش تا بهم هدیه‌های مرتبط بدیم.

از اینا میخوام چرا آدم‌ها کریسمس بهم هدیه نمیدن واقعا؟ :(

کاش زندگی عادلانه بود و برای سؤالایی که دارم یکی پاسخگو بود. اونجوری احتمالاً دوسش داشتم و هر روز با فکرای زیاد مغزم رو به درد نمیاوردم.

در نهایت قضاوت کار خداست دوستان. وظیفه ما جاج کردنه.

تنها روتین منظم زندگیم غصه خوردنه.

از ارتباط با هر نوع انسانی بیزارم.

آدم‌ها اذیتم می‌کنن.

اگه گفتید تو این بارون چی می‌چسبه؟ آفرین، آش دوغ مطهره پز با دوغ قنبرزاده عزیز‌ و بهشتی.

شوهر سالیا ارم چقدر شوهره.

این روزا زندگیم هیج محتوای خاصی نداره.

تاحالا شده به زور تو جمع‌های خانوادگی غیرموردعلاقه‌تون برید؟

میدونی چرا؟ چون قرار بود من برم سفر.

اخه میدونی تهش یه بار چشامونو واسه همیشه میبندیم و سفرمون به کره‌ی زمین برای همیشه تموم میشه :) کاش تمرین کنم به مسائل قابل حل زیاد اهمیت ندم و زندگی رو سخت‌تر نکنم.