ناتموم؛

میخوام بهتون یه یادآوری کنم. چون خودم این روزا خیلی بهش فکر میکنم و از ته دلم نگرانم. اونم اینه که می‌دونید که با تمام چیزای ناجوری که دوسشون نداریم ولی فعلا در این قسمت از تاریخ داریم سروکله میزنیم و این بارون نیومدن و خشکسالی هم که شده قوزبالاقوز؛ خب که چی؟ ما که میتونیم یکم بهینه‌تر استفاده کنیم. میتونیم حواسمون باشه به خودمون یا شاید اطرافمون. قول بده از امروز یکم بیشتر حواست به مصرف آب باشه. اگه به دیگرانم یادآوری میکنی که بوس بهت.

وا یعنی چی میگن بزرگ شدی؛ من هنوز دارم فکر میکنم وقتی بزرگ شدم چه کارایی کنم.

نظرم راجع‌به فیلم؟ عشق تباهی‌ست.

فیلم سرگرم کننده خوبی بود. به نظرم واسه آخر هفته خوبه پس ببینید ولی به اکساتون برنگردید ؛)

این روزا این طوریم که نه زیتون پرورده و نه تیک زدن کارای روزانه‌م، نه خوردن غذا و دسرهای جدید و نه هیچ چیز دیگه‌ای خوشحالم نمیکنه.

بنظرم دیگه وقتشه ، خیلی سنتی مزدوج شم . این رنگ ِغذا و بویی که تو خونه پیچیده گواهه که حیفه بخدا .

از اون خوشحالی‌هایی که خواب از سرت بپرونه.🕯️🕯️🕯️🕯️

یه زمانایی جو میگیرتم که برم باشگاه که اصن تایم بدیه و زمان مناسبی نیست و نمیشه؛ مثل الان.🤡

بچه‌ها اونروزی که من بتونم تلفظ درست اسمم رو به دوست صمیمیم یاد بدم، اون روز رو بهتون عیدی می‌دم.

تو اوج خوش بودنم هم، غم توی چشمام رو حس می‌کنم.

در تلاش برای ارتباط با بزرگسالی هستم.

نمی‌دونم عزیزم؛ شاید واقعا بهترین روزم گذشته باشه.

خانواده ایرانی هروقت میخواد بگه فلانی آدم خوبیه، میگه مثل خودمونه. :)))))

می‌دونی نتیجه ازدواج‌های دهه ۶۰،۷۰ به قبل چیه؟ دختر پسرا رو تو بچگی شوهر یا زن می‌دادن، اونام دیگه فرصتی واسه رشد نداشتن مستقیم می‌افتادن تو موج زندگی و بچه و فلان و روح و رفتارشون رشد نمی‌کرد؛ یعنی فرصتی واسه رشد نداشتن دیگه، بعد ذوقم میکنن به بچه‌های دهه‌های امروزی میگن ما هم سن تو بودیم اینقدرتا بچه داشتیم؛ بله عزیزمن داشتی ولی خودتم یه بچه بودی و موندی. ولی دهه‌های جدید ترجیحشون زاییدن بچه و شوهر کردن و زن گرفتن نیست؛ ترجیح بر داشتن استقلال مالی، خودشناسی، تجربه کردن و … هست و در نهایت ازدواج. معلومه که این فرد فرصت بیشتری برای بزرگ‌شدن، بالغ شدن داره چون تنها مسئولیتش خودشه. توجه کنید نمیگم همه، میگم اغلب. پس در هرماجرایی استثنا وجود داره.

ما خیلی بیشتر از چیزی که نیازه بها می‌دیم. بعد میاریم می‌شونیمشون روی سرمون و دیگه هیچ‌جوره نمی‌تونیم بیاریمشون پایین. تقصیر خودمونه.

تمام ابرای آسمون توی گلوی من لونه کردن.