𝔖𝔭𝔯𝔦𝔫𝔤'𝔰 𝔩𝔬𝔲𝔫𝔤𝔢

خب حقیقتا نمیدونم چجوری باید شروع کنم و بگمش... گاهی توی یه موقعیتی هستی که همه چیز توی زندگیت پخش و پلاست، همه چیز یه حس "زیادی بودن" داره و بعد یکی و میبینی که هیچوقت از نزدیک ندیدیش ولی با تک تک کلماتش، تک تک کاراش توی تاریک ترین لحظه زندگیت یه نقطه روشنِ کوچولو میبینی. جاناتان واقعا کسی بود که باعث شد من خیلی خیلی بیشتر برای احساساتم ارزش قائل بشم و از نشون دادنش خجالت زده نباشم یا حس بد نگیرم(: کسی بود که باعث شد توی بی حوصله ترین روزام، لبخند بزنم و یکم از اون نشاط از دست رفته رو برگردونم توی روحم. من کل بچگیم عاشق فروزن بودم و شاید اگر بگم ۳۰، ۴۰ بار این انیمیشن و دیدم دروغ نگفتم... وقتی فهمیدم جاناتان جزو صداپیشه ها بوده اصلا یه جور دیگه ای عاشقش شدم... فکر کن یه کسی کل بچگیتو نقاشی کرده باشه، روحت رو لمس کرده باشه... و یهو میفهمی و یه حس عجیبی کل وجودت و میگیره...(: یعنی انگار بعد از دیدن این آدم یه دریچه ای به روح و کودک درونم باز شد... و این اتفاق هیجوقت قبلا نیفتاده بود(:✨️ حالا شما فکر کنید بعدا فهمیدم تولد جاناتان یه روز باهام اختلاف داره و اینجوری شدم که؟!؟!؟!(((((((((: نمیدونم... شاید خیلی خوب نتونستم توضیح بدم دلیلش رو، چون واقعا یه چیز خیلی قلبیه...(: