𝘈𝘯𝘦𝘮𝘰𝘪𝘢

جیمین برای دومین بار قهوه‌ی سردشده‌ی جونگکوک رو عوض کرد. ـ «باز دیشب نخوابیدی؟» ـ «یه کم.» ـ «به تهیونگ فکر می‌کردی؟» جونگکوک جواب نداد. فقط با انگشت لبه‌ی فنجون رو لمس کرد. ـ «امروز یه چیزی یادم افتاد، جیمین... من دیگه یادم نمیاد آخرین باری که دیدمش چی تنش بود. حتی یادم نیست موقع خداحافظی چی گفت.» جیمین ساکت موند. ـ «ولی هنوز یادمه وقتی خسته بود، آخر جمله‌هاش صداش می‌گرفت. یادمه وقتی چیزی ناراحتش می‌کرد، می‌گفت خوابم میاد که مجبور نباشه حرف بزنه... مسخره نیست؟» ـ «نه، کوک.» ـ «دارم جزئیاتشو یادم می‌ره، جیمین. چیزایی که یه زمانی فکر می‌کردم تا آخر عمر یادم می‌مونن.» جیمین فنجون رو آروم جلوش گذاشت. ـ «هنوزم دلت براش تنگ می‌شه؟» جونگکوک سرشو تکون داد. ـ «بعضی روزا نه. بعضی روزا حتی یادم نمی‌افته که نیست. بعد یه شب، وسط یه کار کاملاً معمولی، یه چیزی یادم میاد که دلم می‌خواد بهش بگم... و تازه می‌فهمم چقدر وقته باهاش حرف نزدم.» مکث کرد. ـ «می‌دونی چی اذیتم می‌کنه؟ من دارم کم‌کم به نبودنش عادت می‌کنم... ولی یه زمانی تمام آرزوم این بود که هیچ‌وقت مجبور نشم این کارو یاد بگیرم.»

🚬