باستان شناس بیکار

از همه خسته‌ام ؛ ولی دوست دارم بخندم و تنهایی نمی‌توانم... ‌

امیل چوران اعتراف‌ها و نفرین‌ها

تباه ترین آرزوی کوچکی هممون این بود ک کاش بزرگ شیم…

۱۳ روز مونده تا شروع آخرین سال تحصیلیم... چه زود گذشت

🖤"

اگر در جایی از شهر خاطره‌ای داری و این خاطره تو را دلتنگ و گریان می‌کند، اغلب بهترین کار نه فرار از آن، بلکه مراجعه‌ به همان نقطه و تحمل درد و تماشا و گریه است: مواجهه با منبع درد! جایی که آخرین بار او را دیدی. جایی که اولین بار با او بودی. جایی که همیشه می‌رفتید. ‌‌ وقتی پرهیز می‌کنی، چیزی را در آن نقطه تثبیت می‌کنی. رنج می‌مانَد. خاک بود، سنگ می‌شود. سپس آن مکان در تو می‌افتد. فعال می‌مانَد. اما دیدار با آنجا، می‌تواند آن مکان را رام کند. درد را و توحش خاطرات را، کم‌کم مهار کند: "من می‌توانم دوباره به اینجا بیایم، و می‌بینم که اینجا هم آرام می‌گیرد. من هم آرامترم. کمی گریه کردم. یادت افتادم. گذشت." #معین_دهاز @nabayad_m

در فروبند که با من دیگر رغبتی نیست به دیدار کسی

رمز موفقیت ، استمرار و سکوت.

من و همسالانم جوانی نکرده پیر می‌شویم. گفتم: آینده پاداش این مشقت‌ها را خواهد داد. گفت: سال‌هایی را که از دست‌مان رفته چه کسی به ما پس می‌دهد؟

هرچقدر میتونی برای رویاهات بجنگ و تلاش کن مهم نیست که چقدر شکست بخوری مهم اینه که از شکست هات درس بگیری و برای رسیدن به هدفت نقشه بچینی

جامعه ای که خرانش زیاد شوند، خر سوارانش هم زیاد میشود

باستان شناس بیکار

پاداش تلاش‌های ما چیزی نیست که به دست می‌آوریم بلکه کسی هست که به آن تبدیل می‌شویم...

من گره میزنم رشته امیدم را به خدایی که هیچ گاه رهایم نمیکند...

‏تو فکر میکنی که همه قلبشون مثل خودته و همین دمار از روزگارت در میاره