“رُزِ وَحشی”

"دوست دارم همین حالا گریه کنم. برای همه چیز. برای همین حالا، اما رنج رمقی برای ابراز آن برام نذاشته است."

می‌گن مرگ حقه؛ ولی مرگ هیچکدومشون حق نبود، ظلم بود.

"جنگ پایان خواهد یافت و رهبران با هم گرم خواهند گرفت و باقی می‌ماند آن مادر پیری که چشم به راه فرزند شهیدش است... و آن دختری که منتظر معشوق خویش است... و فرزندانی که به انتظار پدر قهرمانشان نشسته‌اند." «نمی‌دانم چه کسی وطن را فروخت اما دیدم چه کسی بهای آن را پرداخت کرد.»

‏اصلا کی اهمیت میده؟ زندگیت رو بکن، اون پیام ریسکی رو بفرست، گریه کن، عاشق شو، حذف کن، اشتباه کن، همه‌اش جزئی از مسیره.

هرچه عمیق‌تر به زندگی بنگری به همان مقدار هم عمیق‌تر رنج می‌بری.

شهر از بالا قشنگه ادما از دور ؛

اصرار به هیچ چیز نکنید، آدم‌ها بخوان حرف میزنن، بخوان تماس میگیرن، بخوان میمونن و اگه بخوان همه کار میکنن.

اما عزیزِ دل؛ صبر برای ما یک گزینه نبود تنها راه چاره بود…

روزی که بتونی کنار کسی که دوستش داری لازم نباشه قوی باشی بالاترین مرحله دلدادگیه