“رُزِ وَحشی”

به كسانى كه آسوده مى خوابند حسادت مى كنم. براى من شب نبردى بى پايان با افكارم است.

روزا طوری داره میگذره که من رفیق صمیمیم دلداری میدم اون منو دلداری میده !

هیچی اندازه بی خبری منو تو زندگیم اذیت نمیکنه

می‌گویند هرکس شبیه به جایی می‌شود که به آن تعلق دارد، پس من شبیه وطنم شده ‌ام؛ غمناک، خسته، رنجیده، زخمی و در عمق نا امیدی امیدوار.

خوش به حال آنانکه در ایران مادر نشدند ، پدر نشدند عاشق نشدند ، عاشق نشدند ،عاشق نشدند …!

انقدر تپش قلب دارم گاهی حس می‌کنم صدای تپش قلبم همه دارن میشنون

نمی‌دونم عزیزم شاید، شاید، شاید تو زندگی بعدی دلِ خوش به ما هم سر زد.