Soffio and the dandelions
رفتن به کانال در Telegram
227
مشترکین
+424 ساعت
+287 روز
+2130 روز
آرشیو پست ها
خب بالاخره تموم شدن
اگر میبینین چنل شما داخلشون نیست پس قطعا جزو ۱۵ نفر اول نبودین و باید بگم متاسفم
و اینکه بابت یه کم تکراری شدن این آخریها ببخشید. ذهنم اونقدری که فکر میکردم خلاق نبود و نتونست ۱۵ داستان متفاوت بسازه
توی این جهان گرما وجود خارجی نداره. مردم همیشه سردشونه. خودشون رو توی لایههای لباس میپیچن و با سرهای پایین افتاده توی پیادهرو میدون تا هرچه زودتر به خونه برسن، زیر پتو خودشون رو قایم کنن و تا وقتی که از شدت سرما خوابشون میبره بلرزن.
خبری از برف و بارون نیست. از کولاک هم. اما نور خورشید وقتی که به پوستت میخوره اون رو فریز میکنه و جوری از شدت سرما میسوزی که یاد بگیری دیگه نباید ذرهای از پوست لختت رو در معرض آفتاب قرار بدی.
مردم همیشه دستکش پوشیدن. به خاطر همین تا به حال کسی با دست برهنه، دست فرد دیگهای رو لمس نکرده.
چی میشه اگه مینهو برای کش رفتن دستکش چان ناخودآگاه پوست دست پسر رو لمس کنه و از شدت گرمایی که یهویی توی بدنش میپیچه شگفت زده بشه؟
منبع نور این دنیا فقط و فقط کرمهای شبتابن. ماه و خورشیدی نیست که روزها رو روشن و شبها رو قابل تحمل کنه. کار کردن توی مزرعهی پرورش کرمهای شبتاب یکی از پر درامدترین و البته مهمترین شغلهای اینجاست. شغل خانوادگیای که چان باید به ارث ببره.
چیزی که قضیه رو سخت میکنه اینه که اون از کرمها میترسه و از همه بدتر بهشون حساسیت داره. به خاطر همین همیشه توی تاریکیه و هیچ وقت نمیتونه دور و برش رو ببینه.
چی میشه اگر با مینهویی که چندتا کرم شبتاب رو توی کپسول گردنبندش با خودش حمل میکنه آشنا بشه و برای اولین بار بتونه درست و حسابی توی چشمهای یه نفر زل بزنه؟
اینجا هیچ کس اجازهی عاشق شدن نداره. ازدواجها برنامه ریزی شدهان. ژنتیک بررسی میشه و بهترین مچ انتخاب میشه و تو مجبوری سرنوشتت رو بپذیری و با اون فرد ازدواج کنی. اما حتی بعد از ازدواج هم، حق نداری عاشق همسرت شی
عشق تبدیل شده به هیوولایی که اگر بچهها شبها نخوابن میاد و اونها رو یه لقمهی چپ میکنه. شده مریضیای که درمانی نداره و خونهات رو خراب میکنه. عشق یه بلای طبیعیه
مینهو سالهاست منتظره که مشخص بشه باید با چه کسی ازدواج کنه اما انگار که هیچ کس مناسبش نباشه، هیچ وقت خبری بهش نمیرسه. تا اینکه با چان، کسی که از ازدواجش سهتا بچه داره و همسرش هم مرده، آشنا میشه.
حالا قراره باز هم دعا کنه زودتر ازدواج کنه، یا اینکه به ستارهها التماس کنه روز ازدواجش هیچ وقت سر نرسه؟
اینجا با آدمها شبیه آشغال رفتار میکنن. خیلی وقته که فضاییها به زمین مسلط شدن و برای مدتی هم از انسانها به عنوان برده استفاده میکردن. اما بعد از گذشت سالها، آدمها حتی به درد این کار هم نمیخوردن. تبدیل شدن به یه مشت موجود سرسخت که توی گوشه و کنار خیابونها قایم میشن و زاد و ولد میکنن و به هرچیزی چنگ میزنن تا این سیاره رو رها نکنن.
مینهو بعد از کشته شدن خانوادهاش از گشنگی، تصمیم میگیره به زندگی خودش پایان بده. اما اگر با چان، که سالهاست همراه خانوادهاش خودش رو به عنوان یکی از آدم فضاییها جا زده، آشنا بشه چی؟
برای: روباه گمشده
مردم این جهان توی یه سیارهی عجیب زندگی میکنن. جایی که درختهاش به جای سبز مشکی رنگه و آسمونش صورتیه و ابرها به جای اینکه توی هوا باشن روی زمینن.
تنها عیبش اینه که هیچ مولکولی شبیه به اکسیژن توی این سیاره وجود نداره. مردم برای نفس کشیدن، باید کپسولهای اکسیژن بزرگ رو روی کولشون حمل کنن و همیشه یه ماسک بزرگ روی بینی و دهنشون باشه.
به خاطر همین سنت بوسیدن کم کم از روابط حذف میشه.
حالا چی میشه اگه یه روز مینهو فراموش کنه کپسولش رو شارژ کنه و در حال خفه شدن باشه و چان نردی که توی کتابهای قدیمی در مورد تنفس مصنوعی خونده، اولین بوسهی زندگیش رو بهش هدیه بده تا جونش رو نجات بده؟
توی این جهان مردم روز خوب و روز بد دارن. هر روزی که بیدار میشن، اگر لباسهای روی بندشون توسط باروک خیس شده باشه و پرندهها از خجالت ماشینشون دراومده باشن و توی ترافیک گیر کنن و در آخر بفهمن یه وسیلهی مهم رو توی خونه جا گذاشتن، میفهمن که اون روز همون روز بدیه که توی هفته براشون اتفاق میفته.
مردم خیلی وقته که به این وضع عادت کردن. مرخصی مخصوص "روز بد" به شرکتها اضافه شده و حتی تگهای مخصوص "امروز اون روزه" آماده شدن تا مردم با زدنشون به سینههاشون به بقیه هشدار بدن.
مینهو هم خیلی وقته با داشتن روزهای بد کنار اومده اما درست بعد از تولد ۲۷ سالگیش، توی تک تک روزهای بدی که براش اتفاق میفته با یک نفر رو به رو میشه؛ چان. کسی که از همون اول مشخص میکرد اون روز میتونه برای مینهو زهر مار باشه یا نه.
ممکنه که بعد از یه مدت، به محض دیدن چان حس کنه دیگه اون روز، همون روز بد لعنت شده نیست؟
اینجا مردم روی قبر مردههاشون خاک نمیریزن. شب که میشه، استخونها به هم وصل میشن و مردهها به سراغ زندگیای که داشتن میرن. یکیشون توی مدرسهی خالی درس میده و اون یکی برای مردههایی که به رستوران اومدن غذا میپزه. حتی پول رو بین خودشون رد و بدل میکنن و اون رو توی قبرهاشون ذخیره میکنن.
چان دانشمندیه که در تلاشه بفهمه چطور مردهها زنده میشن، کاری که توی دنیا ممنوعه. یک شب، وقتی پشت بوتهها قایم شده و بلند شدن اسکلتها از قبرهاشون رو نگاه میکنه، با مینهویی که برای دزدیدن طلای مردهها اومده مواجه میشه.
کسی که ترسی از رو به رویی با مردهها نداره و کسی که نیاز داره با مردهها تن به تن بشه. قراره راز رو پیدا کنن یا اینکه خودشون تبدیل به یه راز بشن؟
این یکی جهان شاعرانهاس. آدمها نرمالن و نرمال زندگی میکنن تا وقتی که عاشق میشن. درست به محض اینکه عاشق شدن، کور میشن. به معنای واقعی همون جملهی "عشق آدم رو کور میکنه"
بعد از اون، یا عشقشون دو طرفهاس و کم کم همراه همدیگه بیناییشون رو به دست میارن، یا اینکه یک طرفهاس و مجبورن تا آخر عمر بدون چشمهاشون زندگی کنن.
مینهو، نقاشیه که کل زندگیش رو صرف رنگها و تصاویری که میکشه کرده. قسم خورده هیچ وقت عاشق نشه اما با ورود چان همه چیز رو از دست میده. چشمهاش، رنگها و تواناییش برای نقاشی کشیدن رو.
آیا میتونه کاری کنه چان هم عاشقش بشه تا شاید دوباره چشمهاش برگردن، یا اینکه تا آخر عمر توی تاریکی زندگی میکنه؟
اینجا احساسات مردم با رنگهای متفاوت روی ماه گرفتگی گوشهی چشمشون نشون داده میشه. قرمز وقتی که عصبانیان. سبز برای آرامش و آبی وقتی که خودشون هم نمیدونن چه احساسی دارن.
افراد کمی هستن که رنگهای جدیدی رو روی ماه گرفتگیشون به نمایش میذارن. شایعات میگن ماه گرفتگی مردی هست که موقع خسته بودن زرد لیمویی میشه. یا اینکه فرد دیگهای موقع حس کردن شرم، رنگ بژ رو به نمایش میذاره.
مینهو سه رنگ بیشتر نداره. سفید وقتی که خوشحاله، قرمز وقتی که عصبانیه و زرد وقتی که احساسات منفی به سمتش حجوم میارن. اما با اومدن چان توی زندگیش، برای اولین بار یه رنگ جدید رو روی ستارهی گوشهی چشمش میبینه.
هلویی، ترکیبی از قرمز و سفید و زرده آره؟
توی این دنیا کسی حق نداره خودش رو بکشه. مرگ و مریضیای نیست. آدمها زنده میمونن و پیر و چروکیده میشن. استخونهاشون تحلیل میره، پوستشون زبر میشه و موهاشون شبیه ریشههای خشکیدهی درخت به سرشون میچسبه.
هر سال، برای کنترل جمعیت، ۱۰۰۰ نامه به در هر خونه ارسال میشه. فقط یه نفر از اعضای اون خونه میتونه نامه رو برداره، سوار تاکسیای که دولت فرستاده بشه و به سمت جادهی مرگ بره. جادهای که توی مسیرش انواع بلاها و مریضیها و اتفاقات گنجونده شده تا فرد تجربهی یه مرگ طبیعی رو داشته باشه.
چان تنها کسیه که از خانوادهاش باقی مونده. سال قبل، سال قبلترش و حتی دو سال پیش، نامه به خونهشون ارسال شده و پدر و مادر و برادرش به ترتیب راهی مرگ شده بودن. پس حالا نوبت چانه. مرگ براش ترسناک نبود اما چندان هم میلی به مردن نداشت.
از اون سمت، مینهو شبونه نامه رو از زیر بالش مادربزرگ پیرش میدزده و به سمت تاکسی میره تا بتونه بمیره. نمیخواد شبیه مادربزرگش پیر بشه و به اون حجم از ناتوانی برسه.
وقتی این دوتا همدیگه رو توی جاده ملاقات کنن، چه اتفاقی میفته؟
