خاکستر.

از ایتا به بله از بله به روبیکا از روبیکا به سروش، شرم‌آور ترین سیکل معیوبی بوده که توش گیر کردم.

اشتراک هوش مصنوعی "هوشنگ" رو گرفتم. آدم چجوری ذره ذره به بی‌آبرویی عادت می‌کنه!

"ولی وصلیدا 🦧 انگاری فقط ما نبودیم."

فکر میکنم یکی از بزرگترین دلایل افسردگی این جامعه بلا تكليفيه، شما هیچ برنامه ریزی ای نمیتونی برای یک ماه آینده ات بکنی چون معلوم نیس چه اتفاقی میخواد بیوفته.

شما خیال می‌کنید که در سکوت، نجاتی هست؟ اگر اینطور بود، مردگان، فاتحان جهان بودند!

رونوشت بدون اصل _ نادر ابراهیمی

‏چه یأس بی‌نهایتی.

اینم از سیزدهمِ اردیبهشتِ چهارصد و پنج. یه شمعِ دیگه هم فوت شد.

- نورنبرگ (۲۰۲۵)

جدی جدی صد روز گذشت...!

ما زنده‌ایم (انگاری).

تهرانِ عزیز..!

انگار دسشویی ام میترسم آب قطع شه

استرس دارم قطع شم حتی ایموجی ام نمیذارم اخر جمله هام.

برا اتصال به نت یه راه‌های رو میرم که انسانهای اولیه برا بقا میرفتن.

"پروایِ آزادی"

یاد گرفتم جدیدا گریه‌ی چریکی می‌کنم‌. سریع، کوتاه، و نامنظم زمانی که خودمم توقعش رو ندارم. -مادا